Нова авантура: The Blogeray - Second Coming...

Затоа што прв го напуштив блогерај, кога сите отвораа блогови на него.
Затоа што имам рекордни 200/400 посети дневно на овој блог и сакам уште повеќе.
Затоа што сега последен се враќам назад кога сите купуваат адреси и се селат на други платформи.
Затоа што сите затвораат блогови, а јас продолжувам појак и посилен од кога и да е.

Без модерација, нула цензура, соочување очи в очи со пеколната блогерската толпа.

www.bukarski.blog.com.mk

потоа и: bukarski.com

• јули 2004
• јануари 2005
• февруари 2005
• мај 2005
• јуни 2005
• јули 2005
• август 2005
• септември 2005
• октомври 2005
• ноември 2005
• декември 2005
• јануари 2006
• февруари 2006
• март 2006
• април 2006
• мај 2006
• јуни 2006
• јули 2006
• август 2006
• септември 2006
• октомври 2006
• ноември 2006
• декември 2006
• јануари 2007
• февруари 2007
• март 2007
• април 2007
• мај 2007
• јуни 2007
• јули 2007
• август 2007
• октомври 2007
• ноември 2007
• декември 2007
• јануари 2008
• февруари 2008

Социјалистичка цензура и транзициска немарност во Македонската литература

Читав во “Фокус“, потоа ги начекав скенираните страници на блогот на Филип Петровски.
Во статијата ќе прочитате како и на кој начин се правело обид и се цензурирале делата на Петре М. Андреевски, Симон Дракул, Ванчо Николески, Стале Попов од страна на Георги Старделов, Димитар Митрев и компанија.
Но, сепак, генерално секогаш имам проблем со таблоидноста на “Фокус“.
Ајде што ги објави цензорските белешки на уредниците, тоа е одлично, но, зошто мораше бидат бјавувани писменцата на Ванчо Николески до Ацо Шопов, во кои писателот изнесува некои свои лични маки и проблеми.
Тоа е најгрубо кршење на приватноста, обид за компримитација и тешка подлост.
Една тоталитарност не се поправа со друга!
Можеби некому ќе изгледа тоа како ситен детал, но во вакви случаи кога се расправа за нечија моралност, тоа добива поширока димензија и зумира еден огромен етички процеп на новинарот кој тоа го составил, но и на писателот Чаповски кој дозволил тоа да биде објавено.

Сите линкови за блогот Петре М. Андреевски

Почетен текст
Слава за живите, но и за мртвите кои некогаш биле живи

Информации за проектот

Зошто “Сите лица на Петре М. Андреевски“
Режисерска експликација
Драмски театар
Избор од најавите во печатот
Магискиот реализам на Петре М. Андреевски
Прасликите во делото на Петре М. Андреевски
Сергеј Андреевски

Раскази

Синот на ѓаволот
Значен гостин
Лечебноста на зборовите - Михаил Ренџов

Поезија

Тркалезни форми
Вечна куќа
Враќањето на Видан Виданкин
Пет љубовни писма
Пофалби и поплаки

Извадоци од прозата на Петре М. Андреевски

Извадок од романот “Скакулци“
Извадок од романот “Последните селани“
Извадок од романот “Небеска Тимјановна“
Извадок од романот “Пиреј“
Цитати од “Пиреј“

Интервјуа, колумни, есеи

Интервју: Во допир со духовните наслаги на народот
Интервју: за “Пиреј“
Интервју: Секој типично македонски роман е лош роман
Интервју: ДЕЖУРЕН ЈУДА
Интервју: Слободата бара покритие
Зошто го напишав романот “Последните селани“
Колумна: (ОД)УМИРАЊЕ НА ДРЖАВАТА
Рецензија: Апологија на слободата и светлината
Цитати: Петре во прво лице

филмска препорака: Тајната книга

Филмот премиера имаше пред две години скоро, но јас го гледав дури денес. Сепак, важно го гледав и многу ми се допадна.
Да го парафразирам П.М. Андреевски “Секој типичен македонски културен производ е лош производ“, (во оргинал стои “секој типично македонски роман e e лош роман“) и токму мојот прв импресионистички коментар за филмот е сличен - како да не е македонски, не е “балканоиден“, не е 90ти, ништо од тоа.
На еден уметнички начин, кој скоро е во изумирање и во литературата и во филмот, минуциозно се вкомпонирани спефициките на ова поднебје.
Значи, не е ни “празен“ и евтино “универзален“.
Оние кои немале прилика да прочитаат, Арвена на својот блог има напишано серијал од постови (Тајната книга) поврзани со тематиката на Богомилите и филмот.
Прочитајте ги, и потоа гледајте го филмот.

Шокантно: Дејан Дуковски ќе напише втора драма

Ми треба малку љубов, а и здравје и радост

Венко Андоновски: Наместо за капитални вредности да зборуваме за капитални хонорари!

Вуна: Ацо&Коља and Co. уште ли ќе бидат алтернатива?

Eдинствено може да цути “етаблираниот андерграунд”, “метузалемите на алтернативата” чиј последен допринос за алтернативната култура бил, појавувањето во “Маклабас” на пример, луѓе кои по инерција се однесуваат како да ги имаат патентирано субверзивноста и социјалната освестеност, тонејќи во елитизам кој загушува и не допушта влез за нови лица и нови идеи, дополнително опустошувајќи ја и онака веќе истрошената сцена.

Колку е добро да си алтернатива?

Што се однесува мојот став по ова прашање:
Пред околу 2 години (баш кога бев на возраста на која сега е Вуна) и јас имав слично мислење за оваа скопска алтернатива.
Ги нареков дури “меинстрим алтернатива“.
Се водеа тешки полемики и битки со Коља and Co.
Денес, морам да признам дека не мислам така.
Тврдам дека тој т.н. “етаблиран андерграунд“, е најдоброто нешто што му се случило на Скопје на културен и уметнички план во последните 20 години, со сите слабости и недостатоци, несомнено е дека тие луѓе многу напорно и вредно работеле низ годините (и со несмалено темпо работат до ден-денес) и оттаму можеби секој се дрзнува да ги обвинува дека се виновни за се' и сешто.

Како што е обичај овде, луѓето кои не придонеле и не направиле апсолутно ништо и токму поради тоа носат најголема одговорност никој никогаш не ги критикува.

Јас сосема спротивно на осуда, би апелирал, да се негуваат идеите на овој андерграунд, да се создаде континуитет а не прекин, да се одржат како (пост)модерен скопски мит и на тој начин да учествуваат како темел и потпора на идните пооформени и поорганизирани супкултурни јадра на градот.

Слава за живите, но и за мртвите кои некогаш биле живи

Животот никогаш не смее да биде слава само на живите, зашто и мртвите некогаш биле живи, зашто и живите еднаш ќе бидат мртви и голем грев е нивната врска да се прекине. - П. М. А.

Во Скопје сум од септември 2003 и се до смртта на Петре, септември 2006та, имаше прилично време да ми се оствари дамнешната желба да се запознаеме.
Една негова братучеда во Битола, скоро година и пол ми ветуваше дека ќе ме запознае со Петре и дека само треба да ја потсетам.
Но, како времето врвеше никако тоа да го направам.
Си викав, ќе биде кога ќе издадам, кога ќе се афирмирам, кога ќе имам зад себе нешто за да можам да бидам достоен да побарам средба со великанот.
Јас секогаш сум имал голема почит за неколку македонски автори и покрај тоа некои злобници се труделе да ми препишуваат сомнителен нихилизам.
После неговата смрт, бев сведок на неколку безмалку сквернавења во обидот повеќе да се скубне од неговата народна слава отколку да се искаже заслужена почит.
Неодамна се појави блог, кој најави мега-проект насловен како “Сите лица на Петре М. Андреевски“, одма го отворив, го разгледав, видов дека се работи за нешто сериозно, комплексно, интелигентно.
Имав голема желба и јас некако да учествувам но не знаев како.
И после, види чудо, таман што посакав, уредникот на блогот, филогот Дарко Јан Спасов поради презафатеност со другите ангажмани околу проектот, јавно прати понуда “Кој сака да го уредува?“!
Веднаш, многу среќен, без размислување се јавив по што ми одговори Дарко и ме повика да се видиме во живо да поразговараме.
Се сретнав со него но и со режисерот Владо Цветановски, мастермајндот на целиот проект.
Во него ја видов експресијата во гестикулациите својствена за демирхисарските раскажувачи, видов искрена страст и ентузијазам, возбуда да го реализира овој проект. Дарко исто така беше неверојатно загреан. Каков дрим-тим, си помислив човече! Скоро два и пол часа, живо и бурно разговаравме за проектот, за значењето на Петре, за неговите дела...
Потоа волонтерски и скромно, колку што умеам и знам, започнав со уредување на блогот Петре М. Андреевски, чија главна задача ќе биде, информирање на јавноста за целиот процес на проектот се до април месец кога тој треба се се одржи.
На овој блог не треба да се гледа како na некое евтино афирмирање на творештвото на Петре, (зошто за тоа навистина нема потреба бидејќи Петре се' повеќе е читан) туку поттик истото творештвото на Петре М. Андреевски да биде “архивирано“ на интернет, пред се' заради достапност за идните сајбер-генерации.
Затоа овој блог воедно ќе биде и пункт за рециклажа: извадоци, цитати, раскази, романи, песни, есеи, интервјуа, писма, сведоштва аудио и видео документи се' ќе биде објавувано во наредните месеци.
Исто така, очекувам и од читателите и обожаватели на Петре М. Андреевски да учествуваат со испраќање на разни документи, скенирани или напишани кои ќе бидат од голем значeње.
На крај, кога треба да се каже со една реченица зошто го правам ова, (покрај таа горната на Петре) ќе ја напишам следнава:

Затоа што за да знаеш што не си, мора да знаеш што си. Или, не можеш да бидеш уверен дека добро се познаваш самиот себе само поради фактот дека си против одредени работи!

Следниве месеци, ќе бидам на:

http://petrem.andreevski.blog.com.mk/

PISANJE JE LAKO, ŽIVOT JE NEKADA MNOGO TEŽI - Čarls Bukovski

Од мојот inbox:

"Slucajno sam pronasao intervju Bukovskog koji sam preveo za magazin Presing prosle godine na vasem sajtu.
Zanima me kako ste dosli do intervjua i da li ste mozda zainteresovani za jos neki? Pretpostavljam da spadate u fanove Bukovskog, a stari dobri Buk ima jos mnogo kvalitetnih intervjua, neke od njih sam takodje preveo..."

Некни вака ми напиша српскиот студент по книжевност Ненад Жупац.
По меѓусебната размена на информации, податоци и дела од Чарлс Буковски, тој ми испрати и 2 интервјуа кои ги преведил од англиски.
Ти благодарам Ненаде.
Се надевам ќе соработуваме и понатаму на книжевен па и на пивски план.
Интервјуто овојпат го објавувам на српски, зошто сметам дека српскиот јазик и пост-титоистички генерации треба да го разбираат и владеат.

Časopis Njujork Kvoterli objavio je u svom 27-om broju 1985. g. ovaj intervju sa Čarlsom Bukovskim. Kultni književnik govori o svojom poetici, motivima za pisanje, uzorima, kalifornijskoj sceni, itd.

Nj.K.: Kako pišete? Ručno ili na pisaćoj mašini? Da li mnogo prepravljate?
Šta činite sa rukopisima? Vaše pesme ponekad odaju utisak improvizacije – kao da dolaze direktno iz vaše glave. Koliko agonije i teškog rada ljudskog duha je potrebno da bi ste napisali jednu pesmu?

Č.B.: Pišem direktno na mašini. Ja to zovem „mitraljez“.
Udaram jako po tipkama, obično noću dok pijem vino, slušam klasičnu muziku na radiju i pušim.
Prepravljam, ali ne previše. Sledećeg dana prekucam pesmu i automatski prepravim par stihova, izbacim koji stih, od dva stiha sačinim jedan ili obratno, takve vrste prepravki.
Da bi se napisala pesma potrebno je dosta spretnosti i mnogo više balansa.
Pesme dolaze „direktno iz moje glave“, retko kad znam šta ću da napišem kad sednem za mašinu. Nema mnogo agonije i teškog rada koji učestvuju u stvaranju.
Pisanje je lako, život je nekada mnogo teži.

Nj.K.: Kada ste van kuće da li nosite beležnicu sa sobom?
Da li zapisujete ideje kako vam nadolaze tokom dana ili ih pamtite za kasnije?

Č.B.: Ne nosim beležnice i ne skladištim svesno ideje u glavi.
Pokušavam da ne razmišljam o tome da sam pisac i prilično sam dobar u tome. Književnike baš i ne volim, ali ne volim ni prodavce osiguranja.

Nj.K.: Da li prolazite kroz periode spisateljske blokade, onda kada ne pišete ni malo? Koliko se to često događa? Šta radite za vreme tih perioda?
Da li činite bilo šta što bi vam pomoglo da se vratite za mašinu?

Č.B.: Blokade znače za mene kada ne pišem dve ili tri noći.
Verovatno imam blokade, ali ih i nisam svestan pa odlazim da pišem – samo onda stvaralaštvo verovatno nije mnogo dobro.
Ali ponekad i sam shvatim da mi ne ide baš dobro.
Onda odlazim na hipodrom i ulažem mnogo više novca nego obično i zlostavljam i vrištim na svoju ženu.
Mogu da napišem skoro prokleto besmrtnu pesmu ako izgubim između 150 i 200 dolara.

Nj.K.: Da li vam je potrebna izolacija? Da li najbolje radite kada ste sami?
Tematika mnogih vaših pesama gradira od seljakanja iz države u državu, ljubavi ili seksa sa ženama do stanja samoće? Da li je ta veza potrebna kako bi stvari doveli u red i onda mogli da pišete?

Č.B.: Volim samoću, ali nije mi neophodno da se izolujem od nekoga do koga mi je stalo da bih pisao. Smatram da ako ne mogu da pišem u svim okolnostima, onda jednostavno nisam dovoljno dobar da bih to radio.
Neke od mojih pesama ukazuju na to da pišem dok sam sam, posle raskida sa ženom, a ja sam se mnogo puta razilazio sa ženama.
Samoća mi je potrebna mnogo više kad ne pišem nego kad pišem.
Pisao sam dok su mi se po sobi motala deca sa pištoljima na vodu i prskala me.
Takve stvari mi pre pomažu u pisanju nego odmažu: unose malo smeha.
Ali mi jedna stvar zaista smeta: kad načujem pojačan televizor sa komedijom gde postoji nasnimljen smeh.

Nj.K.: Kada ste počeli da pišete? Koliko godina ste imali? Koji su pisci kojima se divite?

Č.B.: Prva stvar koju se sećam da sam napisao bila je o nemačkom pilotu sa čeličnom šakom koji je pobio stotine Amerikanaca za vreme Drugog svetskog rata. Pisao sam ručno i ispunio svaku stranicu notesa koji se nalazio pored telefonskog aparata. Imao sam trinaest godina i ležao sam u krevetu bolestan od najgoreg oblika čireva koji je medicina zabeležila. Od tada ne postoji mnogo pisaca kojima se divim. To su Džon Fante, Knut Hamsun, Selinovo Putovanje nakraj noći, Dostojevski, naravno; Džefers – ali samo njegove duge pesme; Konrad Ejken, Katul – ali ne sve što je napisao. Uglavnom se drogiram klasičnim kompozitorima. Bilo je dobro doći iz fabrike noću, skinuti odeću, leći na krevet u mraku, naliti se pivom i slušati ih.

Nj.K.: Da li mislite da se danas piše previše poezije? Kako biste okarakterisali ono što smatrate lošom poezijom? Šta smatrate za dobru poeziju danas?

Č.B.: U našem vremenu se piše mnogo loše poezije.
Ljudi jednostavno ne znaju da napišu jednostavan i dobar stih. To je veoma teško za njih; kvalitet se ostvaruje, recimo, da se prisiliš dok se daviš – a to mogu samo retki.
Lošu poeziju proizvode ljudi koji sednu i pomisle: „Sada ću da napišem pesmu“.
I onda stvore nešto za šta misle da bi trebalo da bude pesma. Uzmimo mačku kao primer.
Ona ne misli, ja sam mačka i sada ću da ulovim pticu. Ona to jednostavno uradi. Dobra poezija danas? Napisalo ju je par mački koje se zovu Džerard Loklin i Ronald Kortidž.

Nj.K.: Pročitali ste većinu intervjua koji je naš časopis objavio. Šta mislite o približavanju suštini stvaranja u interjuima koje ste pročitali? Koji su vam intervjui otkrili nešto?

Č.B.: Žao mi je što ste mi postavili ovo pitanje. Ništa nisam saznao iz intervjua koje sam pročitao osim da su pesnici učeni, trenirani, samouvereni i mrsko sujetni.
Mislim da nikada nisam mogao da pročitam intervju do kraja – značenja reči su počela da se zamagljuju i suština je polako nestajala.
Ovim ljudima manjka uživanja, ludila i kockanja u njihovim odgovorima baš kao i u njihovoj poeziji.

Nj.K.: Mada pišete pesme koje su izrazito snažne, one se retko protežu van obima vaših psihoseksualnih interesovanja.
Da li se zainteresovani za nacionalna i internacionalna pitanja, i da li se svesno ograničavate o čemu ćete pisati i o čemu nećete pisati?

Č.B.: Ja „fotografišem“ i zapisujem ono što vidim i ono što mi se dešava.
Nisam guru ili vođa bilo koje vrste. Niti sam čovek koji traži rešenja u Bogu ili politici. Ako neko drugi želi da obavlja prljav posao i stvara bolji svet za nas, i može to da uradi, prihvatam. U Evropi gde su moja dela dobro prihvaćena, razne grupe prisvajaju moje stvaralaštvo, anarhisti, revolucionari, itd. To je zato što pišem o običnom čoveku s ulice. Ali u intervjuima koje sam dao tamo, morao sam da se odreknem svesne povezanosti s njima zato što ona ne postoji. Ja osećam sažaljenje za skoro sve individualce ovog sveta; istovremeno, oni su mi i odvratni.

Nj.K.: Šta bi mlad pesnik koji danas počinje da piše prvo trebalo da nauči?

Č.B.: Trebalo bi da shvati da ako mu je ono što piše dosadno, to će biti dosadno i onima koji to čitaju. Poezija koja je zabavna i laka za razumevanje nije nekvalitetna. Genije ima sposobnost da duboke stvari kaže na jednostavan način.
Trebalo bi da se drži podalje od časova kreativnog pisanja i sazna šta se dešava na uglu ulice. I loša sreća za mladog pesnika kasnije može da bude dobrobit, rani brak ili rani uspeh, ili osobina da nije dobar ni u čemu.

Nj.K.: Proteklih nekoliko decenija Kalifornija je bila stecište mnogih nezavisnih individualno kvalitetnih pesnika – kao što su Džefers, Reksrot, Pečen, pa čak i Henri Miler. Zašto je tako? Koji je vaš stav prema istoku, prema Njujorku?

Č.B.: U Kaliforniji je bilo malo više prostora, duge staze pored obala, sva ta voda, uticaj Meksika, Kine i Kanade, Holivud, sunčane opekotine, starlete koje se preobraćaju u prostitutke. Ne znam zbog čega stvarno, ali pretpostavljam da ako ti se dupe negde smrzava teže možeš postati „pesnik individualista“.
Biti pesnik individualista je veliko kockanje zato što svoje suštinske stavove izlažeš svima na uvid, a i dobićeš mnogo više reakcija nego ako pišeš recimo o tome kako je duša tvoje majke kao polje krasuljaka (drugi ime cvet).

Ne znam šta da kažem za Njujork. Sleteo sam tamo sa 7 dolara.
Bez posla, bez prijatelja i bez mogućnosti da radim bilo šta osim fizičkih poslova. Pretpostavljam da bih se, da sam došao sa vrha umesto sa dna, malo više smejao. Ostao sam tri meseca – ukenjao sam se od nebodera, ukenjao sam se od ljudi.
Bio sam skitnica pod istim uslovima širom zemlje, ali Njujork je bio pakao, čoveče, skroz do kraja. Način na koji intelektualci u filmovima Vudija Alena pate umnogome se razlikuje od onoga što se dešava vrsti ljudi kao što sam ja.
Nikada nisam ništa kresnuo u Njujorku; zapravo, žene nisu čak ni htele da razgovaraju sa mnom. Jedini put kada sam tucao u Njujorku bilo je kada sam došao trideset godina kasnije i poveo sa sobom moju ribu, tešku kamenjarku.
Smestili smo se u Čelziju, naravno. Njujork Kvoterli je jedina dobra stvar koja mi se tamo dogodila.

Nj.K.: Napisali ste mnogo kratkih priča i nekoliko romana. Da li one dolaze iz istih „predela“ odakle dolaze i vaše pesme?

Č.B.: Da, baš odatle dolaze – nema tu mnogo razlike – moje rečenice nalikuju na moje stihove. Kratke priče su mi pomogle da plaćam kiriju a romani su način da pokažem koliko razlitičih stvari može da se dogodi čoveku na putu do samoubistva, ludila, starosti, prirodne i neprirodne smrti.

Nj.K.: Izvajali ste iskrenog lirskog subjekta u vašim pesmama, i vaša autentičnosti izgleda da dolazi od tog subjekta. To je lik starca kome je dosadno i koji se napija u stilu Li Poa (Čuveni kineski pesnik 701-762. p.n.e.
Otišao je od kuće sa 19 godina i živeo sa taoističkim pustinjacima.
Poznat je po raspusničkom životu i pijančenju. – Prim. prev.), zato što trezan ne može ozbiljno da doživljava svet.
Obično je tu i neka lujka koja lupa na vrata dok se pesma stvara.
Da li priznajete da ste slični junaku u vašim pesmama i da li ona odražava vas kao čoveka? Drugim rečima, da li ste vi taj lik u vašim pesmama?

Č.B.: Stvari su se malo promenile: ono što je nekada bilo danas više nije.
Počeo sam da pišem poeziju u trideset i petoj godini kada sam izašao iz bolnice u Los Anđelesu gde sam smrti pogledao u oči.
Da bi neko čitao vaše pesme morate da budete primećeni, pa sam onda počeo da se ponašam nepristojno.
Pisao sam odvratne (ali interesantne) stvari zbog kojih su me ljudi mrzeli, i to je nateralo druge da se zainteresuju za tog Bukovskog.
Bacao sam ljude sa svoje verande u noć.
Pišao sam na policijska kola, zajebavao hipije.
Posle mog drugog čitanja poezije u Venisu, ustao sam, zgrabio lovu i uskočio u kola, naravno pijan, koja sam gazio 80 km/h po trotoaru.
Pravio sam žurke u stanu koje su prekidale policijske racije.
Profesor sa U.C.L.A.-e pozvao me je jednom kod njega na večeru.
Njegova žena je spremila lep obrok koji sam pojeo a onda otišao u kupatilo koje sam skoro celo polomio. Bio sam totalno lud od alkohola.
Jedna dama me je optužila za silovanje – kurva.
U međuvremenu sam napisao većinu svojih dela – bila je to moja ličnost – bio sam to ja i nisam to bio ja.
Kako je vreme prolazilo, nevolje i akcija su same dolazile i nisam više morao da ih iznuđujem.
Pisao sam o tome i to je bilo bliže mojoj stvarnoj ličnosti.
Zapravo, ja i nisam tako čvrsta osoba, a seksualno sam, skoro većinu vremena, veoma čedan, ali sam često i gadan pijanac i mnoge čudne stvari mi se dešavaju kad sam naliven. Ne kažem da je ovo dobro i da sam to radio dugo.
Ono što pokušavam da kažem je da što više pišem, osećam da sam bliži sve širim manifestacijama moje ličnosti.
Ja sam 93 posto lik koji se prikazuje u mojim pesmama; ostalih 7 posto je umetnička nadgradnja koja je iznad života – nazovimo je muzikom u pozadini.

Nj.K.: Stalno upućujete na Hemigveja i stiče se utisak da imate ambivalentan odnos prema njegovom stvaralaštvu. Neki komentar?

Č.B.: Pretpostavljam da mi Hemingvej znači koliko i ostalima: on veoma prija kada ste mladi. Džerti mu je pomogla da stvori prepoznatljivu rečenicu, ali ja mislim da ju je on i unapredio. Hemingvej i Sarojan su imali tu rečenicu, ona je kao magija.
Problem kod Hemingveja je taj što on nije imao smisla za humor, dok je Sarojan bio previše sladunjav. Džon Fante je takođe imao dobru rečenicu i on je prvi koji je pustio strast da teče kroz nju, jaku emociju, a da pri tom ne uništi koncept.
Ovde govorim o modernim piscima koju su pisali jednostavnom rečenicom; svestan sam da je i Blejk u svoje vreme to činio.
Znate, kad nekada pišem o Hemigveju to može delovati podrugljivo, ali mu verovatno više dugujem nego što sam spreman da to priznam.
Njegovi rani radovi su toliko dobro oblikovani da verovatno ne možete da pronađete lošu rečenicu.
Ali sada više čitam o njegovom životu i neumerenostima, što je skoro isto tako dobro kao da čitate o D. H. Lorensu.

Nj.K.: Šta mislite o ovom intervjuu i koja pitanja biste želeli da smo vam postavili? Slobodno sami sebi postavite pitanje i odgovorite.

Č.B.: Mislim da je intervju dobar.
Pretpostavljam da će neki ljudi primetiti da su pitanja trebalo da budu malo konkretnija i sa više erudicije.
Oni će posle čitanja otići u knjižaru i kupiti moje knjige.
Ne mogu da se setim nijednog pitanja koje bih sebi postavio.
Biti plaćen za pisanje za mene je kao otići u krevet sa prelepom ženom koja posle tucanja ustane iz kreveta, uzme svoju torbicu i da mi svežanj novčanica.
Mislim da bi ovde trebalo da stanemo.

Preveo sa engleskog: Nenad Župac

bukowski bonus track

Goldfrapp

Супер е само нека трае!

Читање книги, Torrent, театар, DVD, музика гласна на дрвени звучници, литерарни дискусии, решавање на глобални проблеми, без никакви посериозни егзистенцијални грижи.
Не мора да работиш, не мора да црнчиш, не мора да бидеш експлоатиран. Младост, младост, младост.
Уживаш во секој нов ден, јануари е како пролет и зимската клима ти оди во прилог. Девојките може да ги менуваш како сакаш и не си заглавен со жена или деца.Демократијата доживува ренесанса, имаш блог на интернет може да кажеш што сакаш и никој ништо да не ти може. Ти си безобразен, дрзок и директен и 60тите ги воведуваш во македонските учебници по литература!
По цели ноќи скиташ, улиците се твои пријатели, алкохолите се твои пријатели, возачите на цистерни кои ги прскаат булевари се твои верни познаници.
Ако некогаш тажиш, нема сериозна причина за тоа, освен поетска меланхолија, своевиден лускуз и декаденција што може како ретко кој да си дозволиш.
По возови и паркови ги избегуваш старите тажни луѓе, ништо не сакаш да ти го ускрати задоволството на младите години. Таксистите се нервозни а ти им викаш “само вози шефе“ и гајле ти е за политиката.
Телефонот ми ѕвони, време е за акција, останете ми со здравје, немам што друго да ви кажам.

Февруари 2008

Нека остане забележано, подобро од кога и да е! Нека трае!

Писмо до комшијата Пецо

Здраво комшија Пецо

Бидејќи ова писмо ти го пишувам преку блог, најпрвин сакам своите читатели да ги запознаам со предисторијата на нашите односи за да потоа ги сфатат работите кои сакам да ти ги напишам.

По подолго време некни се сретнавме пред извесно време, на скалите во зградата...вие ко по обичај одевте во визбата претпоставувам, да се снабдите со некое дрво за огрев.
Се поздравивме и застанавме да поразговараме некој куртоазен комшиски муабет, како што е ред, оти знаете јас секогаш сум важел за многу културен дечко.
Ми спомнавте дека знаете дека пишувам и изјавивте дека сте многу горд на тоа, дека е убаво што се занимавам со цитирам, “мисловна дејност“.
Мене ми беше исто така многу мило, егото ми беше поласкано дека еве, некој од мојот комшилук се гордее со фактот дека му сум комшија.
Веднаш после таа, како да ја наречам преелеминарна фаза, почнавте со вашето заплашување кое не знам дали навистина е заради чиста загриженост или во некоја параноична верзија на “некој ми праќа порака“.
Ме предупредивте како во “ваше време“, (Пецо е 84 годишен пензионер, Бог да ни го поживее) било многу опасен зборот, дека луѓе за само еден погрешен збор, завршувале во затвор, Голи Оток или биле безмалку екскомуницирани од јавниот живот со децении.
Исто така, ми кажавте дека сте свесни дека денес не е така помалку цинично додавајќи дека е “демократија“ но дека сеуште е многу опасно да се пишува - поготово како што вие сте заклучиле од комшиската љубопитност, читајќи го мојот блог, имам обичај се занимавам со општествени содржини.
И уште дрско ми сугерирате - “да си најдам некоја убава работа“ и ми делите уште брдо совети како треба да си го организирам животот.
Фала ви...
Јас ако се сеќавате ви се заблагодарив тогаш, еве сега и пак, но морав да брзам, зошто доцнев на љубовен состанок.
А, љубовен состанок не може да чека, како на се останато.
Поради тоа не успеав да ви дадам одговор на вашата грижа.
Но, затоа ќе ја искористам оваа прилика.

***

Ми се навраќа сликата од почетокот на 90тите...
Прашливата улица на Ѕвончарите тогаш се'уште неасфалтирана со неколкуте ветерани ѕвончари и со нивните шаренолики дрвени излози на кои беа обесени ѕвонци во разни големини и форми, клопотарци, каиши, ножици за стрижење и други дрангулии.
Со другарчињата си игравме пред песокта над визбичето на Пешовци.
Никогаш не да заборавам комшија Пецо, како, накај 6/7 приквечер, пред да се затемни, секој ден, вие се враќавте со вашето црвено “Фичо“ од вашата свињска фарма.
Се сеќавам како возевте со 20 на саат а сепак ние децата се разбегувавме како да доаѓа тајфун кој ќе не завие и одвее во пелагониските полиња.
Тоа морам да признам беше страшниот дел.
А смешниот дел беше кога пред гаражата едно половина час ќе туражиравте нанапред и наназад, успевајќи со крајни напори да ја пикнете колата во гаражата.
Некои од постарите деца, како Гоце или Марко, стоеја еден напред друг назад, (да не акнете во тротарот) и ви даваа инструкции додека ние другите мрсулави дечиња со раце песосани се газевме од смеа.
Тоа беше таков ритуал, комичен и фантастичен како филмовите на Фелини.
Целиот бевте валкан, од глава до пети, изнамачкан со кал, иако живеевме на улица која е единствениот булевар во градот, до зградата на градска Општина.
Секогаш баздевте на свињарската реа а еднаш се чини ја затнавте канализацијата на зградата со исфрлање на сало во ве-це- шољата.
Салото го пронајдоа подоцна мајсторите кои мораа да ја отвораат цевката.
И така, комшија Пецо... извинете, јас ептен се занесов во евоцирање на спомени и заборавив што сакам да ви напишам...а, сега мислам дека не е ни важно.

Мислам дека се што треба да се направи кога некој тип на авторитет ќе земе да не подучува, заплашува или “добронамерно“ советува, треба да се потсетиме што мислевме за него како појава во ДЕТСТВОТО.
Патем јас на 84 години, комшија Пецо, планирам да имам ранч, со галоп коњи, рибник, пекара, со фонтани, со голф терени...

Факел

Има луѓе, кои станале и чукнале на маса и рекле НЕМА ДА БИДЕ ВАКА, и нема да прифатам да бидам она што ми велат дека сум и треба да станам.
Тоа се луѓе кои се ретки, како благороден метал, тоа се луѓе чии очи сјаат светлина која им придодава храброст на други да го следат вашиот пример.
Има и луѓе кои некое време се борат и некои од нив се откажуваат веднаш после прва, други веднаш после петта, шеста препрека.
Тоа е некогаш заради работата, тоа е некогаш заради пријателите, тоа е некогаш заради родителите, а најчесто заради сопствениот кукавичлук.
Колку подоцна ќе се откажеш толку, толку повеќе ќе добиеш за своето откажување.
Толку подобро ќе се изпазариш за сопственото “јас“.
Оние кои го продаваат најбрзо и најлесно, добиваат убедливо најмалку, но и гарантно писмо кое трае долго.
Тоа е пакт склопен со насилна принуда, не со издвојувана победа. Тоа е лажен мир. Но, после одреден број поминати препреки - и да сакаш, не може да се вратиш назад.
Твоето “јас“ тогаш е прескапо, чини премногу и ако решиш да го ставиш на распродажба тоа за миг ќе стане безвредно а ти ќе бидеш проколнат.
Со векови наназад, владеат истите лаги, истите лажни фарисеи и авторитети, се се проповедаат помалку или повеќе истите лицемерија, но секогаш, верно секогаш постоеле идеи кои биле наспроти се', идеи кои го одржувале го Храмот на Огнот од кој се грејат душите на луѓето.
Земи го факелот во свои раце и ДАЈ ИМ ГО!
Одамна те очекуваат...