описот на Дубравка Угрешиќ

пред да објавам мала летна пауза, како привремен збогум, сакам да ви покажам еден кус извадок кој пред две-три години за првпат го прочитав во внатрешноста на корицата “Маргина“45...
извадокот е од есеј на Дубравка Угрешиќ, хрватската писателка во “егзил“, која најдобро го искажа тоа што, во потполност од “а до ш“ ден-денес важи и за книжевноста во Македонија.

Требаше пред се` да се живее, а потоа и да се преживее провинциската книжевна средина. А локалната средина, таква каква впрочем што е, е долг и мачен премин низ „топол зајак“.
Да, и зафрлените книжевни провинции водат живот, пожесток, попогубен, подраматичен и потежок од животот на книжевните метрополи.
Однадвор гледано книжевната провинција личи на легло (види парадокс!) за верните уништувачи на книгата, на гнездо за хартиени бактерии што вредно работат на литературата.
Во книжевните провинции никој не останува сам, таму се опстојува во стада, крда, чопори, јата, таму книжевничкиот род живее во заедница.
Примероците од книжевниот род секогаш се движат во формации.
Заедно, призакачаени еден за друг, сочинуваат ѕвезда, гирланда, кукаст крст, веќе според потребата на историскиот момент и желбата на моментниот господар.
Живеат еден врз друг, преживуваат само во симбиоза.
Никој од нив не се прехранил со голиот талент: самите го немаа, а на другите не им го дадоа. Тие живеат во дувла, кои за книжевничките заслуги ги избориле во еден режим, токму од тој по кој сега плукаат, но од уредничко место, за книжевна награда, за функција, за слика на ѕидот, тоа им е дометот, понатаму не одат.
Сите некому нешто уделиле за да добијат нешто, сите некому нешто ускратиле, бидејќи и ним им било ускратено. Се мразат меѓусебе, роват едни против други, си пуштаат крв, белеат со песјаците, гризат, режат, брборат, лајат, пиштат, сиктат, но остануваат заедно, бидејќи си требаат, бидејќи заедно преживуваат.
Ги објавуваат своите книжулиња и книшки, се буткаат на полицата на националната литература, на други, впрочем и не можат.
Изолирани се, се гордеат со тоа, само изолирани можат непречено да се бават со своите активности.
Покажуваат завиден виталитет, се држат со упорност на стеници.
Ни еден ветер се` уште ни ги оддувал.
Жилави се, надуени од кирв, не пропуштаат шанса да го забодат осилото.
Поседуваат завиден еластицитет, за миг можат да се трансформираат, преживувањето им е поважно од животот.
Во името на преживувањето, ги снижуваат моралните стандарди, лажат, се мимикрираат, мутираат, се маскираат.
Тие се денунцијанти и слуги по пририода.
Радо изговараат големи зборови, кобајаги се грижат за “националната кауза“, за националната книжевност, за националната уметност.
Нивните интелектуални активности се сведуваат на арбитража: ова ќе го исфрлиме, ова ќе го скратиме, овој ќе го уништиме, оној ќе го сотреме.
Се множат, ги примаат во своите редови полошите, само затоа за слабите бидат подобри. Лакоми се, никогаш не им е доволно.

(фрагмент од текстот “Мала црвена точка“ на Дубравка Угрешиќ)

E.M. Sioran

Čim neko povisi glas, svejedno da li u ime neba, javnosti, ili pod kakvim drugim izgovorom, bežite od takvoga: satir vaše samoće, on vam ne oprašta to što živite sa ove strane njegovih istina i njegovih žestina; hteo bi da podelite njegovu histeriju, njegovo dobro; hoće da vam ih nametne, da vas unakazi.

Biće obuzeto nekom verom, koje ne bi pokušalo da tu veru saopšti drugima, - pojava je teško spojiva sa zemljom, na kojoj spasavalačka napast čini život nedišljivim.

Obazrite se oko sebe: na sve strane vuku se sablasti koje nešto propovedaju; svaka je ustanova izraz nekog poslanstva; opštinske kuće, kao i hramovi, imaju svoje vrhovnike; vlast, sa svojim propisima, - metafiziku za majmune...Svi se upinju da poprave svet svima; prosjaci, pa čak i neizlečivi bolesnici, teže ka tome: bolnica i pločnici ova planete kipte od reformatora.

Želja da se postane izvor zbivanja deluje na svakog kao duševni nered ili kao voljno prokletstvo.
Društvo, - pakao spasitelja! Biće da je Diogen, sa svojom lampom, u njemu tražio - ravnodušnika...

Dovoljno mi je da čujem nekoga kako iskreno govori o idealu, o budućnosti, o filosofiju, da ga čujem kako izgovara ono "mi" sa prizvukom poverenja, ili kako se poziva na "druge", smatrajući sebe njihovim tumačem, - da bih počeo da ga smatram za svoga neprijatelja. Vidim u njemu neostvarenog nasilnika, dželata takoreći, dostojnog mržnje isto onoliko koliko i tirani, ili najčuvenije glavoseče.

To dolazi otuda što svaka vera vrši neku vrstu nasija, utoliko strašnijeg ukoliko je sprovede veći "čistunci".
Ljudi zaziru od prepredenjaka, od lupeža, od lakrdijaša; a oni se, međutim, ne mogu okriviti ni za jednu od velikih trzavica istorije; pošto ni u šta ne veruju, oni ne kopaju po vašim dušama nitu po vašim zadnjim mislima; prepuštaju vas vašem nemaru, vašem beznađu ili vašj uzaludnosti; za ono malo trenetuka blagostanja što ih je upoznalo, čovečanstvo treba da zahvali njima; oni izbavljaju naode koje fanatici muče a "idealisti" upropašćuju.
Neopterećeni doktrinom, oni idu jedinom za ćefom i za interesom, za prilagodljivim porocima, hiljadu puta snošljivim od pokora koji pričnjiava despotizam sa načelima; jer sva zla života dolaze od "koncepcija života".

Savršeni političar trebalo bi da se oda temeljnon izučavanju starih sofista ili da uzima časove pevanje; - i korupcija...

Fanatik, pak, nepotkupljiv je: ako ubija u ime neke ideje, on isto tako može i da pogine za nju; u oba slučaja, i kao tiranin i kao mučenik, on je čudovište. Nema opasnijih stvorenje od onih koji su patili za neko uverenje: veliki progonitelji dolaze iz redova stradalnika kojima nisu odrubljene glave. Umesto da oslabi tažnju ka moći, patnja je raspaljuje; stoga se duh oseća prijatnije u društvu razmetljivaca no u društvu mučenika; i ništa mu nije tako mrsko kao prizor nečijeg umiranja za ideju... Iznuren uzvičenostima i klanjima, on sanjari o provincijalno dosadi u svetskim razmerima, o Istoriji koja bi utonula u takvo mrtvila da bi simlja poprimila značenje događaja a nada vid teške, opšte nesreće...

Ацо Шопов: Борба на мненија или...политикантски алузиии

Во последно време, во некои весници или списанија, се` повеќе доаѓа до израз едно изопачено сфаќање за слободата на мислата, за борбата на мислењата, за критиката, нејзината функција и значење. Под етикетата на овие принципи, без мака може да се согледа една отворена тенденција за грубо наложување на одредени ставови кои всушност значат негирање и на борбата на мислењата и на критиката и на литататурата вооопшто, и кои јас, а сметам и многу други, не можам во никој случај и под никакви услови да ги прифатам и усвојам.

(...)

„Еве како го искажа тој став на годишното собрание на Друштвото на писателите, уредникот на Нова Македонија, Владо Малевски:

Со цел да се развие борбата на мислењата, редакцијата е спремна да ги печати сите дописи:

1. што се формулирани писмено во смисла на културно пишување и
2. што не тргнуваат од антисоцијалистички позиции“.

Само два услова: писменост и социјалистички позиции.
Навистина, ниедна редакција не смее да биде теснограда во својата политика и да го објавува само она што се поклопува стопроцентно со нејзиниот вкус и разбирања.
Но една таква „широкоградост“ им дава неограничени можности на сите писатели и “писатели“, на сите критичари и “критичари“, на сите жонглери на перото, во Разгледи да се јавуваат со секакви дописи, да “критикуваат“, да напаѓаат, да навредуваат, да им држат лекции на авторите за се` освен за литературата и уметноста, со еден збор – најнеодговорно да ги искажуваат своите мислења проткаени со лични страсти и пресметки и пак се` тоа да биде и писменo и да не излегува од рамките на социјалистичките позиции. Што останува тогаш од принципиелноста и принципиелната борба? Само празна фраза.

Во името на “борбата на мислењата“, некои јуришаат и го дигаат Дамокловиот меч на својата критика над главите на сите што имаат други разбирања за литературата.

(...)

„Но Владо Малевски не се задоволува само со тоа. Тој зазема позиција на врховен судија во македонската литература и уметност, сече лево и десно, „задоволно ги пребројува главите“, им дели совети на сите уметници и ги обвинува за „шлагерство“ и неискреност во творештвото.
„Тогаш! – воскликна тој, за перидот до 1948 година – тогаш имаше кај некои и злоупотрба со најголемиот настан во историјата на нашите народи...“
И за да не бидат сите уметници анатемисани, „скромно“ и „срамежливо“ додава:
„Имаше и вистински усилби кај некои да ја совладаат комплицираноста на животот...“
Но, за „сожаление“ – „по неколку опити во оваа област, Мартиновски се врати на Циганките, Личеноски на афионите... а А. Шопов (и други) ја пригрли интимната лирика“.

Така, по В. Малевски, проблемот е „расветлен“ едноставно: биле неуспешни опити, „актуализирани“ портрети, „партизани“, „пионери“, „првоборци“ итн. биле па пропаднале и сега уметниците, како најобични шпекуланти, запеале нов „шлагер“. Каква „психоанализа“ на уметничкото творештво! Зар може да се изрече поголема навреда?

(...)

За мене, искреноста е еден од основните принципи на вистинското уметничко творештво: никогаш не сум ги изневерил, ниту пак ќе го изневерам овој принцип, зашто со тоа би ја изневерил уметноста, својата поезија, себеси.
Би било покорисно „критичарите“ постудиозно да ги проучуваат мотивите што ги возбудуваат уметниците, а не брзоплето да донесуваат лекомислени и навредливи заклучоци за „злоупотреба“, појасно речено шпекулантството на некои уметници, вклучувајќи ме и мене.

Една концепција за литература

Секој што ги прелистува Разгледи може да забележи дека многу се пишува за нашата поезија, литературата, за позитивниот лик во литературата инт. итн.
И за сите тие проблеми се изнесуваат „свои“ теоретски ставови. Настрана што во теоретизирањето за „новото“ нема ама баш ништо ново, ниедна оригинална мисла.
Да ја видиме концепцијата на Б. Заревски за литературата. Што бара тој од нашата литература? Каква е еволуцијата на неговите сфаќања за литературата?

Еве ваква:

Порано, до 1948 г.: Како тоа поетите да се воодушевуваат од сината езерска шир, да речеме, а не ја гледаат и не ја пејат фабриката за конзерви што се подига во градот покрај езерото!?
Сега: Зошто литература не ја одразува историската победа над бирократските тендеции и бироктатизмот?

Тоа е повик за крајното вулгаризирање и обезвреднување на литературата и нејзиното потчинување на потребите на денот, повик за уметничко оформување на политичкиот живот во земјата.
Неодамна го гледав филмот Забранети игри.
Една од најсовремените теми што ги загрижува и вознемирува луѓето од целиот свет: војна. Во филмот нема ни еден збор за ужасите на војната, дури и прикажувањето на војната се сведува на неколку слики. Но дали некој гледал повозбудлив, поуметнички филм на оваа тема, дали почуствувал поразорно дејство на војната?
Зар преку едно настроение, едно чувство, еден психолошки комплекс, не може да се каректизира една пооошта ситуација? Зар поезијата е поезија тогаш кога ќе говори со политички јазик по се` ќе личи на најобичните весникарски статии?
Б. Заревски бара стихувани политички пароли. Ако се воодушевува од нив, има поети што пишуваат и таква позија.

Место критика...

Кога критичарот е бессилен па не може да изврши естетска анализа на делото и да ја оцени неговата уметничка вредност, тогаш... тој употребува и други орудија и „борбата“ ја пренесува на друг терен. Тогаш место критика, тој им сервира на читателите своја од некаде инконструсина „каректеристика“ за уметникот и го скицира неговиот политички профил по углед на оние од НИН-овата постојана рубрика.
Така постапува „критичарот“ на Стихови за маката и радоста во Млада Литература, така постапува и В. Малевски во Разгледи.
За песната “Сефедин“ (и другите во циклусот „Земјата на туѓинци) тој ми ги подметнува следните зборови:
„Во тој додаток (т.е. во циклусот „Земја и туѓинци“) како самиот автгор да говори: Еве, ви и стихови за општонародните маки и радости, а не само за моите! Гледајте, јас си го исполнувам и тој долг!“.
Да, јас велам: гледајте! Но гледајте како се подметнува, како се прават „фини“ политикантски алузии, гледајте и запамтете!

Ацо Шопов
(„Место одговор“, 1953)

Г. Старделов - Небиднина..., 2000

„По 1952-та година, пледоајето на Ацо Шопов во нашата поезија беше сосема осамено. Целата хајка на таа книга, „Стихови за маката и радоста“ на Д. Бошков, како и на следната, „Слеј се со тишината“, на Солев, Ѓурчинов и особено Владо Малевски, триумфираше, докажувајќи дека обично така бидува во животот: во него секогаш победува рационалната каузистика над искреноста и интуитивноста, тврдокорноста на логиката над доживеалицата, оптимизмот над песимизмот, разумот над откровението, доследноста над искреноста. Но, набљудувајќи ги сите тие нешта од гледна точка на 1999 година, можеме да ги повториме длабоките зборови на Унамуно, изречени пред еден Франков генерал, кога тој генералисимус го изгонува ректорот на универзитетот во Саламанка: Venceréis, pero no converéis! - И да победите, не ќе нè уверите!

Сатирично интермецо

Што е тоа преведување по афинитет?
Пријателство? Заеднички интерес за афирмација? Игнорирање на оние што не се во групата? До сега тоа било главна содржина на преведувањето по афинитет.
Зад теоријата за преведување по афинитет нападно ѕирка перчинот на тесногрупашкиот интерес.
Најочигледен пример е македонската литература презентирана последниве година на другите југословенски јазични подрачја.

Ацо Шопов (Разговор со Славко Јаневски, 1965)

Прв е меѓу сите поети
со своите проверени квалитети
да се кити со јус-еполети.

2.
Тој е суптилен, тој е фин.
Поезијата од него не се засрамила.
Јава на својата пегаз-камила
повешто и од бедуин.

3.
Чудна е неговата поетска душа:
дома пее, а надвор слуша.

4.
Се` му е познато, се` му е во близина,
песната му лежи на рамна низина.

5.
Своето поетско здание
со стручни награди го позлатува,
а другите ги упатува
во фоновите за општествено признание.

6.
Се откри себе си како поет
и објави преку нашите ТВ емисии:
„Во мојот досега непознат свет
жители нови се населија.
Кој е виновен што е некој заплеткан во сите
жири комисии
кога веќе одамна никој не верува
во евангелија!“

7.
Во новата поезија има безброј изми.
И никој не може да ја прегази таа поетска река
па макар и да обуе од седум милји чизми.

8.
Страшно го разгневија
нашите банални секојдневнија.
Затоа се сврте и викна:
„Ќе станам манекен на поетската модна ревија!“

9.
Како и секој современ поет
тој се дружо само по афинитет.
А афинитетот има друго име:
За да те преведам - преведи ме!

10.
Неговите поетски координати
се движат во просторот од дај ми го на ти.

11.
Најсетне прокапаа и поетските стреи:
ако се мршави хонорарите за обични песни,
поети, пишувајте само за јубилеи.

(„Јус-поет“, Јус-Универзум, 1968)
првпат објавено во Остен, на 16.11.1966

Извадок од монографијата „По-трагите на Ацо Шопов“, Јасмина Шопова, во издание на Сигмапрес, Скопје.

Го посветувам на пријателот Константин Павлов, кој моментално е на студиски престој во Франција.

luj ferdinand selin 2

„Uostalom, smrt je samo pitanje nekoliko časova, nekoliko minuta, a izražavanje – kao i beda – traje čitavog života. Bogati su zaslepljeni na drugi način i ne mogu da shvate tu grozničavu želju za sigurnošću. Biti bogat – to je opet drugo pijanstvo, to je zaborav. Zato čovek i postaje bogat, da bi zaboravio“.

„Kad nemaš para da ih ponudiš siromasima, onda bolje ćuti. Ako im govoriš o bilo čemu drugom, a ne o novcu, varaš ih, lažeš ih skoro uvek“.

„Izdaja, kažu, i kažu to olako. Treba ulučiti priliku.
Izdaja ti je kao da otvaraš prozor na tаmnici. Svako bi to hteo, ali malo njih uspeva“.

„...Ali na nekom drugom mestu neće biti ni prijatnije ni gore...Malo bolje će to mesto u poćetku svakako biti, jer ljudima uvek treba malo vremena da vas upoznaju, da se uhodaju i pronadu kako da vam naškode“.

(...)

„Posle opet počinje ista gadna zloba. Važno je ne čekati mnogo i ne dopustiti da drugari proniknu vaše slabosti. Stenice treba zgnječiti pre no što se zavuku u pukotini. Zar ne?“.

„Muka je kao grozna žena kojom si se oženio. Možda je ipak bolje zavoleti je malo nego iscrpljivati se tukući je celog života. Kad već ne možeš da je smakneš“.

„Sve pada kad čovek voli da uživa i da se zabavlja, a ko to ne voli! I to je tuga. Ljudi samo na to misle! U kolevci, u kafani, na prestolu, u klozetu! Svuda, svuda! Ožeži! Bio Napoloen ili ne bio! Rogonja ili ne! Zadovoljstvo pre svega“.

„Prosto naprosto živeti – kakva ludnica! Život je kao razred gde je Dosada redar, sve je vreme tu i vreba vas, treba se truditi da po svaku cenu izgledaš silno zaposlen, i to na nekom vrlo zanimljivom poslu, inače ti pojedu mozak“.

„Bol se javno iznosi, ali zadovoljstvo i potreba su stidljivi“.

„Pre svega, kad ljudi nemaju prilike da se često viđaju, ne mogu ni da se svađaju, a to je već mnogo. Pošto je život ludilo naduveno od laži, što su ljudi dalje, to više laži mogu da naguraju, a što više utrpaju laži, to su srećniji, sve je to prirodno i u redu. Istina je nesvarljiva“.

„Eto, na primer, nama je sad lako pričati o Isusu Hristu.
Da li je Isus Hristos vršio nuždu pred svetom? Mislim da ovo njegovo ne bi trajalo koliko traje da je javno vršio nuždu. Što manje prisutnosti, u tome je sve, naročito kad je ljubav u pitanju“.

„Kad čovek razmisli, postoje dve osnovne vrste prijateljica, one širokih shvatanja i one koje imaju dobro katoličko vaspitanje. Dva načina da se bednici osete iznad ostalih u dva načina da se podstaknu uznemireni i nezadovoljeni, tip propalih i tip muškobanjastih“.

„ako su ljudi zlobni, možda je uzrok njihova patnja, ali dugo traje od časa kad prestanu da pate do časa kad počnu da bivaju bolji“.

„Prust, i sam upola avet, gubio se s neverovatnom upornošću u beskrajnoj, razvodnjenoj ništavnosti rituala i postupaka koji obavijaju visoko društvo, ljude prazne, aveti želje, neodlučne razmenjivače partnera koji stalno čekaju svog Vatoa, mlake putnike u potrazi za malo verovatnim Kiterom“.

„Za siromahe na ovom svetu postoje samo dva osnovna načina da crkne, bilo od krajnje ravnodušnosti svojih bližnjih u miru, bilo od ubilačke strasti tih istih u ratu“.

„Kukavica ili hrabar, ne znači mnogo. Zec ovde, heroj tamo, isti je to čovek, nitu misli ode nitu misli tamo. Sve što nije sticanje novca beskrajno ga prevazilazi. Sve što znači život ili smrt procenjuje pogrešno i naopako. Jedino što razume je novac i pozorište“.

luj ferdinand selin

Мудроста на Хомер Симпсон

“Сине, кога учествуваш во спортот, не е важно дали си победил или изгубил, туку важно е колку си се здрвил од пиење после натпреварот“.

“Деца, да дадете се` од себе значи потоа гадно да се испозаебете. Поуката гласи - никогаш не трудете се“.

“Јас обично не сум човек кој има обичај да се моли, ама ако сепак таму нешто има горе, те молам, Супермен спаси ме!

“Сакам да споделам три клучни реченици кои ќе ви го олеснат животот во општеството.
Првата е - Брат, може денес да ме замениш? Втората - Супер е идејата, шефе! Третата: Така беше уште кога дојдов овде“.

“Јас не сум лош човек. Работам напорно и си ја сакам фамилијата. Зошто, тогаш воопшто треба да губам пола недела слушајќи дека ќе одам во пеколот“.

“Марџ, многу ќе ми недостигаш. И тоа не само поради сексот, туку и заради готвењето на храната“.

“Утре најверојатно може да се пробудам мртов“.

“Не можеш секогаш да се кривиш самиот себе. Окриви се еднаш и потоа продолжи понатаму“.

“Деца, не берете гајле дека ќе умрам. Умираат само лошите луѓе“.

“Да наздравиме за алкохолот - извор и решение на сите животни проблеми“.

“Луѓето можат да пронајдат статистика да докажат било што. Со тој факт се сложуваат 14 посто луѓе“.

“Ако сакаш нешто да постигнеш во животот мора многу да го загрееш столчето и да работиш напорно на истото. А сега... потивко таму ајде... ќе почне извлекувањето на ЛОТО“.

“Марџ, за лажење потребни се двајца - еден да лаже а другиот да го слуша“.

Уелбек, Мураками, Курејши – трите плачипичиња во модерната литература

Книжевен Комуналец 2

Уелбек, Мураками, Курејши - сите тројца споменати “пичиња“ припаѓаат на оној правец кои многу книжевни критичари го нарекуваат “неодепресија“; во која би требало да бидат прикажани како модерни “сартровци“,“камиевци“ или “кафки“; да бидат означени ко нивни автентични и “легитимни“ наследнициl; да имаат за цел да го опишат егзистенцијалниот лавиринт во кој модерниот човек заталкал неповратно на почетокот од 21 ебан век.
Неоспорно, прва и најважна заедничка нишка е што - сите автори се бестселераши; сите тројцата напишале барем една добра книга која потоа ја умножуваат со повеќе варијации за да можат да си купат викендичка на море.
“Црн Албум“ на Ханиф Курешји (Ѓупако), “Норвешка Шума“ на Харакуми Мураками - (Оризо) или “Проширено подрачје на борбата“ на Мишел Уелбек (Тинкачо) се книги кои најчесто се нивните најзначајни но истовремено и релативно рани дела.
Тоа најдобро го укажува “Проширено подрачје на борбата“ на Тинкачо каде единствената неговата поиздржлива теорија (а лупа теории нон-стоп ко навиен) е онаа за т.н. сексуален либерализам; кој е сличен на економскиот и во упростен превод вели – некои ќе ебат премногу а многумина нема да ебат ич.
“Неодепресивната проза“ се одликува по т.н. спетакл пишување, т.е. пишување во кое авторите умешно и трикстерски се служат со обработка на актуелни теми и проверени сензации – масовни/сериски убиства вклучувајќи ги незаобиколните самоубиство (а веќе одамна нема филм во кој нема убиство, исто така нема книга во која нема самоубиство), извештачена “сигурна“ политичка некоректност како кај Ѓупако и Тинкачо, бутање на современи теориски текстови и успешно комбинирајќи ги истите со вешта драмска прогресија на ликовите и сл.
Тинкачо во тој смисол е најголем шминкер и најтренди настроен – терористички напади, порно и неговите варијации - секс туризам, садо-мазо, групен секс, актери, манекенки, дрога, средовечна криза, исламски фанатизам, секти, генетика и клонови нема исаф.
Од книга во книга оди што подалеку, на крајот со последната, најдосадната, најужасната “Можноста на еден остров“ членува во секта во која откако детално опише се случуваат слабо мотивирано убиство како во просечен акционен филм.
Без разлика на колку јазици ќе бидат преведени, колку базени или скапи лимузиниќе возат или колку ќе поебат цицлести актерки, не е тешко да се се предвиди дека ниеден од нив не може да се смета за голем автор.
Никогаш нема Тинкачо да стане класик, од калибарот на Орвел, Кафка или Фокнер.
Не верувам дека ќе го памти некој после 5 години.
Во секое идно време, нема да е проблем да се замени со друг, глуп нов автор кој повторно ќе пишува за други манекенки, повеќе дрога, “крајот на Западното општество“ и групниот секс.
Но, кого од овие живи серковци го боли кур за создавање на вистинска “уметничка“ литература?
Ни мене, кога еве се заебавам со критика на овие пичиња. (кои патем веќе си купија не една, повеќе куќи на море)
Тие претставуваат енциклопедиски “селебрити“ за се`па и за политика и кај нив е занемарена е каква и да е било булгаковска потрага по уметничка вистина - што е одлика
целата постмодерна епоха, не исклучиво на споменативе трите плачипичиња.
Немивно дека таа е “потрошувачки настроена“ и тука е не за да го изнервира просечниот читател (како што го правеле сите стари добри романи) туку да му ги потврди некои од веќе здобиените предрасуди произлезени мас-медиумите кои пак на велико ги форсираат депресивниве плачипичиња.
Фрапира тоа што најчести главни луѓе се просечни и воодушевувањето од истата просечност - но не како т.н. руска школа на “малиот човек“ без некоја шармантна шлакнатост ала Гогољ или Хармс или необичност во карактерот како кај Газданов, Мамлеев, или морално духовна цврстина и компактност како кај некои ликови на Достоевски, туку на просечњаци кои лутаат постојано и кои очигледно дека немаат способност ама баш за ништо.
Ни “обична“ смисла за хумор. Тинкачо не е автор што би се насмеал како Курт Вонегат на пример.
Ги прочитав од него сите книги, но ниеднаш за момент не се насмеав.
Каков е тој писател кој не умее да насмее?
Тинкачо правдајќи се тврди дека хуморот значи истовремено и одреден степен на префинетост кој тој со пластичност сака да ја отфрли како “разубавување“ но од друга страна претераноста во т.н. сериозниот пристап го прави само вообразен и потоа напати контрадикторен серло “кој не е маж“ да искрепи ниедна од своите бедни проповеди.
Ѓупако факт е се труди, но е дупка, ама океј колку повеќе да се очекува од холивудски сценарист кој добил Оскар на крајот на краиштата.
Ме вреѓаат со мислите како “повеќето од луѓето во текот на животот не чувстуваат љубов“ или од фразерството со кое се расфрла здрвениот дткач Тинкачо па и баналните описи на Оризо како ги фабрикуваат на ист начин налик на споменарчиња на рани пубертетлии.
Ѓупако во цела негова глупа книга насловена ко “Интимност“ опишува еден развод.
Цела книга - за еден развод.
Само за споредба еден од мадрфакерите на 20 век, Л.Ф. Селин да речеме пред повеќе од половина век доживеа и пишуваше за - обвинување и затвор за национално предавство, се криеше во замок полн со налудничави нацисти, рмбаше во француските колонии во Африка и се заболи од маларија, со децении како општ лекар лечеше во најсиромашните болници во Париз, долж и попреку ја искита цела САД, појде во СССР и напиша памфлет против илузорноста на Сталинизмот, а да не зборам за разните политички неугодности или на преписките со колегите и итн, итн и кога тоа ќе се спореди со Ѓупако, пиздата која на 200 страници пишува за лик, иначе негов алтер-его кој цело време собира храброст да ја напушти својата тронтлава буржујка, останувам заебан, измамен и в`ум измаван...а што требаше да напише ко така бате Вилијам Бароуз кој со сачмарка ја спука неговата прва жена? (тоа мора да признаеме би било поинтересно за читање)
Во неговата убедливо најлоша книга “Буда во преградието“ веќе на 100 страници шлајфува очајно трудејќи се да ни подвали се што му паднало на ум - хомосексуални испади, ексцентрична едноцицлеста швалерка на татко си, промискутет, меѓуетничка омраза, политичко филозофирање, експериментирање со дроги и што уште не.
Абе да пукнеш, да умреш од неинвентиност, отсутност на стил и замреност.
Оризо живата депресија во “Норвешка шума“ (која рака на срце се искурназив најпосле и на ја прочитав до крај) ја доловува во една апсурдна и тотално бесмислена случка кога гледаме како неговиот другар без особена некоја причина влегува во гаражата и се самоубива.
Гледаме институти за лечење, прикаски за студенти, (кои по интересност не можат да се споредат и со најглупиот студент од студентските домови кои изминативе години насекаде ги изнагледав) но впрочем заедничко за сите автори е што зборуваат за ДОСАДНИ ГЛАВНИ ЛУЃЕ НА КОИ ЕДНО РАСКИНУВАЊЕ СО ДЕВОЈКА ИМ Е ТЕШКА ТРАГЕДИЈА А НЕДАЈБОЖЕ РАЗВОД ИЛИ БРКАЊЕ ОД РАБОТА Е КРАХ, КАТАСТРОФА СО ЕПСКИ ДИМЕНЗИИ АЛА ХОМЕР, ШЕКСПИР И НИЧЕ ЗАЕДНО.
Не знаеме што кур ги МАЧИ?
Што конкретно го мачи Даниел, Мишел, Бруно, “Пакиевците“ од цела галерија нивни тинкачки ликови?
А да како сум балканец, заостанат и затуцан! Како не контам, дека не ги МАЧИ ништо особено, дека немаат проблем со кеш, нит со љубовни партнери (исклучок “Проширена борба на подрачјето“ во кое Тинкачо е загорен) освен бесмислата на современото западно живеење.
Ако ги читаш и нешто не конташ, зошто некој зел и испоубил, се зачленил во секта без да има проблеми со црквата, или решил да се самоубие зошто едноставно така му прднало, знај тоа е затоа што “светот и времето се такви“.
Не барај друга логична и “суштинска“ причина.

Игор Кокуруш Лебовски: Старитечупи после 30тите

Кокошките после 30тите...

И уште неомажени, без деца. Леле, луѓе тоа е права напаст! Тоа е оној тип на жени на кои само треба да им намигнеш ако сакаш да ги изебеш. На таквите не ни треба да им платиш пијачка зошто таа одма си вообразува дека си “сериозен дечко“ кој ќе ја земе - најпосле во брак! Таа ќе те запроси уште следното утро доколку знаеш отприлика кај и се наоѓа клиторисот. Знаете тоа се оние жени кои на семеен пикник најрадо би им го одгризале гркланот на своите роднини кога тие ќе ти прашат дали се омажиле или имаат деца.

После тоа редовно добиваат мали нервни слома и жестоко го обвинуваат блискиот свет дека се меша во нивните приватните работи. Сосем случајно кога во прегратките ќе им падне некое мало дете - не знаат попрво дали да го убијат или да го киднапираат.
Имаат добра причина да ги мразат децата - ги потсеќаат на неуспесите.
Обично се шефици од понизок ранг. Ги мразат сите жени и се колнат во кариеризмот.
Пијат во работни денови и им се упикуваат на средношколци.
Не можат да сконтаат што им се случило низ годините... Едно утро се пробудиле како стари.
Се прашуваат кај се оние кул риби од тинејџерските години околу кои машките деноноќно кризираа. Не знаат кого да окриват за своите лоши избори.
Додека на времето, кога беа млади, бираа фашистички!
Плава коса, широки рамења, читање на Ниче, просперитетна адвокатска кариера, тоа беше профилот на мажи кои имаа зелено светло до нивните гаќички. Останатите брат, стој!
Сега истите тие киснат пред Гимназиите, рамо до рамо со дилерите и педофилите и пробуваат да се дограбат до свежо парче машко месо - некој млад потентен кур кој ќе им ги поништи сите лоши избори.

Да, не ми треба мене маж, мажите се passe, глеј го моето ново Renault Clio.
Имам огромен стан - сама го отплатувам.
Пола деца сперма во прав момент на лансирање на мојата вагина - ете тоа се мажите.
Вечерва ќе излезам со моите брадести и бубуљичави другарки да одиме да пиеме скапи коктели, да се вовлекуваме во куси сукњички, само за да некој воопшто не забележи.
Уф, сакав да ви кажам, односно да апелирам до сите, да не ги нарекувате таквите жени нимфоманки токму заради вакви и слични постапки. Тие се едноставно очајни, ве молам разберете ги. И дајте им малку утеха ако е неопходно, нивниот живот е позафркнат од вашиот.
Не судете им, пружете им прилика повторно да бидат млади.
Не исмевајте ги ако случајно ги откриете како по цел ден скришно одат во бутиците со венчаници и ги испробуваат, или ако една соба од својот стан ја преуредуваат и бојадисуваат како детска.
Ако лаат на вас а работа или не прифаќаат да им отворите врата, соочуствувајте со старите распуштеници, бидете нежни.
Ве уверувам, некогаш и тие биле млади...