Who's is affraid of Bouli13?

„Долга руса коса, црно деколте, кратки панталончиња.

И месо, и фалти, и грдо, и невкусно, и турбофолк.
И безобразно, и замрсени гради, и дебели бутови, и одвратна шминка, и испотено сало. Тоа е Бојан.
Такви како него секогаш имало и ќе има, чисто како репер за изопаченост и чисто за да имаме со што да се споредиме ние, неизопачените, кога ќе сакаме да си потврдиме дека сме неизопачени. Тој не е крив што е таков. Мајка природа.
Против неа не се може. Бојановци и слични на него креатури имало и ќе има. Тоа никогаш не било проблем никаде.“
(Време, број 1137, 28.07.2007)

Александар Дамовски главен и одговорен уредник на “Време“, портпарол на Мајката природа и дежурен штитач на младината од лош вкус.

Бојан13 факт е медиумски феномен, плиток, површен и “постмодерен“ нус производ на цела пост-титоистичка генерација, константно торпедирана со ментален треш кој младината низ годиниве лакомо го конзумираше.

Бојан13 или како што многумина демунативно го нарекуваат Боки исплива на површина од еден медиокритет кој владее наоколу деценија и пол; кадешто мнозинството младина нема храброст да стори ништо позначајно за време на својот младешки расцут – нит да учествува во студентски бунт, нит да заврши факултет, нит да стане финансиски независен во однос на родителите, нит да ги побара своите работнички права кај работодавецот, нит пак најпросто самиот лично да се избори да се занимава со она што тој го сака.

Значи, самиот Бојан13 покрај низата основни пролупаности од: естетика, личен изглед, имиџ, хроничен недостиг на поинвентивно смислени прашања (“кога за првпат сте имале сексуаелен однос“) е единствено вреден за пофалба во својата дрска иницијативност и веќе “епска“ егзистенцијалистичка самоиздржливост на нималку нежното (квази)естрадно небо.
Сепак, главно сакам да укажам дека помеѓу “Време“ и “Топ-Шоу“ и нема некоја круцијална етичко-естетска разлика.

Во старт: и обата медиуми се евтини. Особено оваа двосмисленост важи за “Време“ кој покрај другото евтин е и куповно.

За разлика од “Време“ Бојан13 во својата естетска оскудност и општ невкус е пооригинален, поразнолик, посвој во својата појава, (барем во македонски рамки, додека на балкански пак е обичен епигон на далеку поуспешниот бугарскиот мадрфакр Азис) отколку самиот весник “Време“ кој (како што споменав веќе во минатата сторија за сензационализмот) беше “присилен“ да го “редефинира“ својот идентитет така што радо ги прифати востановените ниски стандарди кои неодамна ги наметна конкурентскиот “Вест“ и неговиот помал жолт брат латасоидниот “Вечер“.

Гледано во континуитет, јавно прокламираните ставови на “културњаците“ од “Време“, Дамовски, Барбаровски, Андоновски па и Ружица Пејовиќ (се сеќавате на расистичката песничка за која се побуни Вуната) се крајно популистички, конзервативни, националистички вулгарни, брутални со отсутност на минимум духовитост или интелигенција - поетика многу слична ала нивните тв-штитеници “Еднооки“.
Всушност она за што опортуниот Дамовски најмногу не дупчи е ноторниот факт што еден ист газда го управува и “Време“ (додуша полујавно), и истиот тој газда му дава силно медиумско покровителство на емисијата на Бојан13.

Таа ирационална реторика изгледа вака – се праќа јавен повик за игнорирање на невкусот на Бојан13, но исто така се кешира пристоен финансиски ќар од емитување на неговата емисија.
Па, според тоа, зошто Дамовски решава “храбро“ да го шлака “народот“ кој се осудил да ги посетува концертите на Бојан13, а не го осудил, најодговорниот, неодамнешниот земјоделски Цицерон и медиумски магнат Велија Рамковски, директор на А1 телевизија, на чија програма се емитува Бокиевата емисија и нон-стоп се рекламира(ше) неговата летна концертна турнеја.

Ете, така токму конзервативизмот кој го пропагираше најпрвин во матичниот “Дневник“, арбитрарноста, некритичкото расудување за другите низ дискриминаторска призма, воопштените популистички апели придонесоа, “парадоксално“ индирекно ексцентрици од профилот на Бојан13 да избијат на петочниот екслузивен термин на фрекфенцијата на неговиот миличок газда и медиумски да го контаминираат културниот вкус на широките народни маси.
(дали “транзициониот уредник“ Дамовски со ваквата безобразна критика всушност себеси се амнестира од било каква одговорност зошто веќе 10тина години е на чело на високотиражни дневни весници кои активно учествуваат во создавање на невкусот на масите?)

Од друга страна, начинот на кој тој се бори против трешот е тотално неодговорен, ефемерен и теоретски непоткован со ниту еден “здрав“ аргумент, а со тоа барем малку од малку објективно напишан.
Неспорно за сите нас “изопачените“ (што не се согласуваат со “етичноста“ на Дамовски) е тоа што прецизно подвлекуваме дека физичките мани и лични недостатоци не можат да бидат никаков релевантен факт во една сериозна критичка статија.

Затоа оваа реакција по својата форма никако не може да биде полемичка, ами е строго “педагошка“.

П.С. На крајот до негде, сосем половично се сложувам со уредникот ни, кога пишува дека неопходно е постоењето на Бојан13 но не за да ја компарираме нашата “неизопаченост“ со неговата “изопаченост“ туку, за да увидиме уште колку малку време остана, да го допреме естетското дно на Бојан13.

реакции на други блогери:

“Време“ го дискриминира Бојан13

Многу тап агол, г-дине Дамовски!

етна: писмо до пријателот

2 Јануари, 2007 - 23:15

„1. Растам и бликам од радост, заборавам на староста и повторно ја чувствувам младешката топлина, секогаш кога од она што ми го пишуваш дознавам во која мера си се надмашил себе си- затоа што толпата веќе си ја оставил позади себе.

Ако на селанецот му причинува задоволство овошјето кое родило, ако пастирот чувствува радост поради множењето на своето стадо... што мислиш што се случува со оние кои го воспитале својот дух, и кои одеднаш виделе дека созреало она што го обликувале додека уште било младо и нежно?

2... кога го видов твојот природен талент... те храбрев, те бодрев и не ти дозволував да одиш полека и тромо, туку од време на време те поттикнував: и сега го правам истото, но те потикнувам кога веќе трчаш и кога ти од твоја страна ме бодриш

3.„Што друго сакам?„ , прашуваш. Тоа е многу важно, не онака кое што кажува дека е почеток, ами веќе пола од целата работа. Тоа важи и за духот: големиот дел од добрината е веќе во тоа кога некој сака да биде добар. Знаеш ли кого го нарекувам добар? Совршениот, неограничен човек, кој што никаква сила, никаква неминовност не може да го направи лош.

4. Јас и тебе веќе те гледам како таков, ако истраеш и настојуваш сите твои дела и твои зборови да бидат во склад, меѓусебно да одговараат, и да бидат обележани со ист жиг. Духот на оној човек чии дела меѓусебно не се сложуваат не е на прав пат. Остани ми здраво! „ - Сенека му праќа поздрав на Луцилиј

хрватски “андерграунд“

Kaj, kurac, kad dodžeju Beogradžani, ono, Srbi, Cigani u picku materinu i sad bu on meni, kuš, jebal mater. Mislim, cuj. Znaš ono, kurac, dodže zvezdaš, kuš, Ultras, jebo ti pas mater, pa mi se tu kurci, ono: "Imam samo dve reci - Zvezda, Zvezda!" Pa jebem ti mrtvu mater u hladnom grobu, picka ti materina, nebuš meni tu kenjal, odi si doma seri, jebem ti mater Ciganjsku… I oni žabari, kurac, hajdukovci, on bu meni križal BBB po Zagrebu i pisal Torcida, jebem ti mater u blitvi, kuš, na njih sam nadrkan, ono, jebal bi ih, mi pas, kuš, njih i Armadu iz Rijeke, jebem im mater isto.

Borivoj Radakovic - DOBRO DOŠLI U PLAVI PAKAO

Пожарот во Битолско - мои впечатоци

се живо и диво изгоре - или еуфеМИстички речено - ПОЖАРОТ Е ЛОКАЛИЗИРАН

многу пријатели сношти и денес, што телефонски, што по меил, загрижено ме прашуваа за катастрофалниот пожар што се појави во околината на Битола.
претпоставувам тоа го направија од две главни причини - првата: грижа за мојата лична состојба, и втората: (оправданата) скептичност која ја негуваат кон официјалните медиуми.
можноста за 'репортерска екслузива' го прави блогот како медиум мошне погоден за известување од еден поинаков, личен агол во вакви кризни ситуации.
опасноста вчера пожарот да се прошири во градот беше сосем реална, барем по она што јас со свои очи лично го видов.
велам лично, зошто самиот јас доброволно учествував во справувањето на пожарот во приградската населбата Баир, поточно одредено, на самото ритче кадешто се наоѓа манастирот “Св. 40 Маченици“.
учествував во неколку вечерни часови, (од 19-23) во гаснењето на пожарот.
гаснењето (во тој период) беше сосем импровизирано, неорганизирано, без каква и да е поддршка од официјалните служби.
се на се`, и покрај пожртвуваноста на голем дел од мештаните, мнозинството од нив беа согласни дека само наглото менување на правецот на брзиот ветер не дозволи пожарот да се прошири до самите куќи, а од таму недајбоже низ целата населба.

на Баирот, струјата и водата беа неколку часа во прекин, а најголем дел од граѓаните на населбата навремено се евакуираа.
уште кога се качував негде кај 7 и пол, сообраќајот беше во хаос, луѓето се разбегуваа, сирените на брзата помош ечеа неприкинато низ градот неколку часови.

горе, на самиот Баир, гледано од мој личен впечаток можеше да се видат разновидни човечки ситуации – нервозни типови кои дигаат непотребна тензија; сератори кои размислуваат секогаш радикално поинаку од сите други; невкусно ситење за горењето на неколку импровизирани дрвени куќарки на сиромашните Роми (оти биле доселени од Косови?) итн.
покрај таа “црна“ морално гнасна страна, имаше се разбира и високосвесни поединци сосем дораснати на личната задача – од млади едвај полнолетни до постари над 50 години граѓани кои пожртвувано учествуваа.
во заднина, при гаснењето, одвреме-навреме на небото сјаеја црвено-розевкасти огнени јазици и се слушаа експлозии на неексплодирани гранати од Првата Светска Војна од месноста Братин-Дол. беше навистина застрашувачки...

не можам да бидам задоволен ни од 'репортерските квалитети' на особено локалните па и националните телевизии кои ги правеа своите снимки од автопатите од неколку КМ безбедност по што добро внимавајте, не се виде ниедна МАСОВНА снимка на луѓе кои учествуваат во гаснењето на пожари. тотално идиотско известување.
наместо реални слики од теренот, воглавно предничеа изјави на политичари од најразличен ков, кои се перчеа и бараа да не се дига паника. (“кризниот штаб постојано заседаваше“)

беше најавено дека во акцијата на гаснењето на пожарот учествуваат 2000 луѓе од кои 800 војници на АРМ, но освен во мали групи од 10тина луѓе на ниедна снимка не видов поголема група на луѓе. тоа навистина е прилично контроверзно.
пред самата Пожарна станица, кадешто властите јавно медиумски апелираа да се јават доброволци, според она што го слушнав на медиумите, се пријавиле 70тина (од град со 100 000 жители?) така што и во оваа ситуација (со исклучок на дирекно загрозените мештани од селата и околните места, кои сакале-нејќеле мораа до последно да се борат со огнената стихија) сеирџлукот, ниската свест и себичлукот и овојпат како национална каректеристика на Македонецот дојдоа до полн израз.

Немам ништо со вас - Мечиња Ушковци

уште при самото појавување на блогосферата, ја замислував како огромна виртуелна арена составена од разни препирки, тепачки, размена на идеи и мисли.
меѓутоа “фабричката грешка“ вградена во менталитетот на генерации Македонци, ми го замати бескредитниот почетен ентузијазам.
во најмала рака полемиката, извесната провокација, реплика, на одредено мислење редовно се доживува на нож.
веднаш се вадат боздoганите. со еден таков боздоган се размавта блогерот инфантилно наречен Мечето Ушко, скрибоман со просечни книжевни способности но кој бездруго ми беше симпатичен уште од самиот негов старт.
како и да е, кога се спичкав со Мечето Ушко, на тема “читање и пишување“, во никој момент не мислев дека на моите скоро детинести закачки од типот “бубалица да не си?“ и сл. Мечето Ушко ќе врати на сељачки начин (а мене тоа ми го препишуваат? баш чудно, најчесто се осеќам аристократски) грубо нафрлувајќи претпоставки што ќе работам јас во иднина? дали чиновник полн излитени фрази во Министерството за Култура, па, дека сум јавен фолирант? па дека го сакам Јанко? (да не го тинкате на Јанко од 10 и пол до 01, што од уста не го вадите?) итн. итн.
Ушко идниот магистер покажа дека знае да удира многу ниско.

и колку понатаму во рефератите негови удираше пониско толку знаев дека е духовна мивка. затоа и решив да не му реплицирам на неговата бедна контра-реакција. најпосле, неколку дена подоцна се случи бељата со “Време“, кога Ушко стана жртва на новинарски сензационализам.
повторно помислив дека треба да се реагира, така како што ми налага совеста, пред разлика што Ушко прилично ме изнавреѓа. бидејќи се покажа како силен вреѓач пишејќи ја неговата адреса на барот во себе си реков, којзнае колку ќе ја испозапука редакцијата на “Време“. ќе им еби маме сега, мајче, шајче се по ред. но, на сајтот, друг филм - проштално писмо, полно очај, патетика и самосожалување.
Мечето Ушко цмиздри јавно, лее солзи и се заканува дека ќе го затвори блогот по што фамозно си заминува. (најверојатно потоа скришно ѕиркајќи го блогчето и задоволно броејќи ги молбите на блогерите да се врати)
просто за срамота. да ти се присери. еден тип, кој се расфрлаше со знаење, извадоци, цитати, и се фалеше со неговата магистерска на крајот не беше доволно психички прибран да напише еден покакан демант.
тоа е разочарувањето на силата на блогерот. не знам, и зошто некои весници, се чувствуваат загрозени, па на моменти со злорадост некако индирекно заканувачки ни соопштуваат вести од типот “Во Египет блогер осуден в затвор“ или во “Иран блоговите се забранети“.

зошто воопшто страв и трошење на средства и нерви за повремени хајки, кога во суштина една единствена реченица во некој од меинстрим весниците ќе го натераат блогерот да ја побара МАМА? ова оди во прилог на тезата дека најголем број од мнозинството блогери се навистина татини тинејџерски синови и умртвени Кафка бирократи неспособни за никаква посодржајна општествена акција или реакција.
затоа, предлагам да ги баталиме сите нив - време е конечно да инсталираме интернет по руралните зони, по малите гратчиња, по селата, по заостанатите краишта, да обезбедиме компјутери за неухранетите, сиромашните, но бесните и желни за одмазда млади умови. не ги сакам да бидам опкружен со овие ПИЗДИ, ало помош, на кои најголем интелектуален врв им е да се соберат во “Инсомниа“ и да озборуваат со часови.

НЕМА СО КОГО ЈАС ОВДЕ ДА ПОЛЕМИЗИРАМ, СО ДРСЛОВЦИ ШТО СЕКОЈА ВТОРА НЕДЕЛА СЕ ЗАКАНУВААТ ДЕКА ЌЕ ГО ЗАТВОРАТ БЛОГОТ? МАМА, МАМА, ГО ЗАТВОРАМ БЛОГОТ ВИДИ МЕЕЕ!!! НЕМАМ И НЕЈЌАМ ДА ИМАМ НИШТО СО ОВИЕ ЕБАНИ ПИЗДИ; ПИЗДИ ЧОЕЧЕ ТОТАЛНИ!!! САКАМ ДА БИДАМ АУТ!!!
еј, кај го има ова? во Свазиленд? саможиви, егоистични, разгалени прдловци, кои мислат дека со денови треба да ги тинтраме само за да продолжат да блогираат.
у пизду матер. кажав, со блогерите од руралните места ќе пукаме. со нив, најпрвин овде на блоговите, а потоа на улиците, разбеснети, накурчени ќе предизвикаме хаос и сеопшта парализа на системот.

П.С. Абе замисли бе чоек да му удреа два пендраци на Мечето Ушко?

книга за лето 2007: “Јакоб фон Гунтен“ - Роберт Валзер

Оваа книга летоска, досега, ми остави најголем впечаток. Според мене ги има сите елементи за јака книга:

1. прво лице
2. индивидуалец згрозен од сфе.
3. идеалист на кој не му недостига цинизам
4. едноставен јазик, на моменти лиричен
5. духовит, не смешен, духовит и сатиричен, но не сатиричен на популистички начин ала итар пејо.
6. зајадлив, налудничав, провокатор, жив, темпераментен

и прикасната е раскажана единствено како што е дозволиво во литературата – интимистички. како тебе лично авторот да ти раскажува под некоја дебела сенка, на оваа невидена горештина.

“Се` зависи од начинот. Некој може да биде безгранично чукнат и необразован, ако умее добро да се однесува, да се покорува и прилагодува, тогаш тој се` уште не е изгубен, и можеби во животоот подобро ќе се снајде однекој кој е паметен и полн со знаење.
Начинот: да, да“.

“Петар е сигурно најглупавиот и најбеспомошниот меѓу нас учениците, што го издигнува во моите очи, бидејќи глупавите луѓе ми се неверојатно драги. Ги мразам сите оние кои сакаат се` да знаат, чиишто очи светат полни со сигурност и знаење, оние кои се прават важни. Досетливите и лукавите луѓе ми се неподносливо одвратни“.

“Петар не учи апсолутно ништо, иако, кажано на шега на смеа, тој навистина има потреба од тоа, а во институтот Бенјамента дошол очигледно со цел да заблеска со својата неограничена глупавост. Можеби тој тука ќе стане, во одредена мера, и поглупав отколку што беше кога дојде, а зошто и да не, кој вели дека глупавоста не се развива. Јас, на пример, сум убеден дека Петар ќе иома многи среќа во животот: и му го посакувам тоа.
И уште... имам претчувство, кое е многу утешително, освежително и пријатно, дека подоцна во животот ќе добијам господин, господар или претпоставен каков што е Петар, бидејќи таквите глупави луѓе се создадени да напредуваат, да се издигнуваат, да живеат богато и да заповедаат, додека оние луѓе кои во одредена смисла само се бистрички, како мене, тие се предодредени да го равизваат својот дух во служба на другите“.

“Вистинските луѓе и вистинските мажи не се видливо убави. Еден маж кој има убава брада може да биде оперски пеач или добро платен раководител на оддел во стоковната куќа.
По правило, убави се само лажните мажи. Се разбира, постојат и исклучоци“.

“Постои нешто наречено напредок на светот, но тоа е само уште една од многубројните лаги измислени од трговците, со цел на подрзок и поприфинет начин да извлечат пари од толпата“.

“Кога човек е млад, тој и треба да биде нула, бидејќи нема ништо полошо од тоа прерано да стане значаен и славен“.

“Успехот секогаш е проследен со ограниченост и со евтин поглед на светот.
Човек може лесно да забележи дека кога луѓето ќе постигнат успех и слава стануваат дебели од претерано самозадоволство, а силата на вообразеноста ги дува како балони и ги прави непрепознатливи. Бог нека го заштити секој човек од признанието на толпата“.

“Се досадуваат само оние луѓе кои постојано очекуваат да ги развеселуваат другите луѓе“.

“Оној кој многу се почитува себеси никогаш не е сигурен дека нема да биде обесхрабрен и понижен, бидејќи самосвесните луѓе постојано наидуваат на нешта кои ја разнишуваат нивната самодоверба“.

“Малограѓанинот секогаш е дрзок, така што се прави лажно скромен.“

Mister Brown - Александар Станковски

Нигер Браун е наемник во УН - Американец, роден 1954, во олимпискиот град Атланта, Џорџија, земја на изразен јужначки патриотизам и секако, патријархализам од најекстремен тип што мачоизам го нарекуваат феминистките што ретко спортуваат со табуизираниот фалус-објект за современо но краткотрајна среќа која во согласност на сопствената ефемерност го претвара умот во романтична пача...ах, заборавив да ви кажам дека Нигер Браун е Црнец...ха, ха, ха, Афроамериканец, двестогодишна жртва на белиот “вампир“ (во контекст на генетската меморија) што, какво чудо, во последниве години мутира во чуден емпатиско-културолошки хуманоиден инкарнат инфериорен во прашањата на сексуалната моќ и исполнет со потсвесен ресентиман кон идеалите на Третиот Рајх.
Нека не ве залаже неговиот комотен граѓански либерализам: иако успеава својата потсвесна ѕверска стрв да ја сублимира во рафиниран поливалентен поетски интелектуализам на децентрализација, толеранција и афирмација на девијантните групи во општеството: жените, хомосексуалците, лезбејките, дрогашите, анархистите, либерал-комунистите, верските секти од егзотична провиниенција, травестите, гетоизираните банди, малцинства од секаков вид, пијаните поети и бескуќниците, сепак, повторувам: Сепак останува ситен искомплексиран анемичен белец, проклето превртрливо суштество со голема уста, со мал кур и долга пушка.

Така некако изгледаше интимниот став на Афроамериканецот Нигер Браун за пријателски настроените белци...а оние другире? Нив барем можеше да ги убива со задоволство, и секако, поради тоа нив повеќе ги ценеше.

- Барем имаат јајца да бидам искрени кон сопствената природа. - така си мислеше тој.

Но судбината, големата космичка учителка по низа перипетии за кои овде нема да теоретизираме, една убава медена вечер го искрца на аеродромот Петровев во Скопје - Б.Ј.Р.М.

Тука во Македонија - политички, Нигер Браун конечно сфати дека сите работи не се така црно-бели. Имено Никер запозна еден чуден народ, белци, а сепак според нивниот стандард, историја и традиција поцрни од најцрните Црни што можете да ги сретнете по најзапустените савани во централна Африка. Тогаш Нигер Браун се почувствува како белец, и тоа чувство го натера да се бања по неколку пати дневно и да повраќа барем еднаш неделно... со неколку збора, се почувстува инфициран.

Иако на Нигер Браун му беше забрането премногу да “шурува“ со локалниот прислужен персонал, тој напротив се` повеќе и повеќе се дружеше со маусдоците (mouse - глушец) кои како што изминуваше времето му изгледаа се` позабавни.

- Ha, ha, ha you are so fun Klufun, You loook like a white man, but You arre the blackest Niger that African night can give...ha, ha, ha, Love you man!

Клуфун Клептоманов стана најблискиот пријател на капетанот во силите за превентивни задачи на Ун - Нигер Браун.

- Ey, do not Fuck whit me Nier, I mean mr. Braun.
- oo, It is All right, Klufun baby. You can al... секогаш да ме викаш Ниер. Конечно, никогаш повеќе од сега не сум сакал мојата расна припадност да биде потенцирана.

Клуфун направи тажна фаца:

- Лесно ти е тебе. Примаш 5000 долари плата и... и не мора да ги носиш своите деца во Грција на море, и притоа да трпиш најразлични понижувања. А кога конечно ќе се вратиш во оваа шугава безимена земја, сфаќаш дека си уште посиромашен и позаебан од кога и да е порано.

Нигер Браун го набра челото небаре сериозно размислува:

- За тоа е виновна вашата политика.
- Која ебана политика? Зар постои некаква политика!? Кажи, кажи ми!?

Дали воопшто забележуваш политика во оваа земја!?

Клуфун Клептоманов се запенави. Неговите маки според тресењето на неговото валчесто торзо и двата долни екстремитети слични на задните нозе на гну антилопа, му изгледаа на Нигер Браун навистина сериозни.

- Ејјј, полека Клфун. Една работа да да ви се разјнаси на сите вас Маусдонци, а тоа е следново: Секој народ има онаква власт каква, впрочем и заслужува...Хегел.

На Клуфун, секако, оваа банална евидентност ништо не му значепе. Тој проблемот на неговата земја која на секој план трпеше порази повеќе го гледаше како историски фатум, предореденост да биде клоака на регионот кој и онака беше собиралиште на планетарната несреќа и бол.

- Тебе ти е лесно, човеку. Имаш американски пасош и кога ќе посакш можеш да одлеташ од оваа “септичка јама“.

Капетанот Нигер Браун се намртшти и во настапувачка лутина му се сипа на Клуфун:

- Еј човеку, јас не мислам да одам од оваа земја. Јас ја засакав оваа земја и сериозно мислам да ги повлечам своите од Атланта. Кога договорот ќе ми истекне, сакам пермаментно да се населам тука. Ако е можно дури и да земам државјанство за себе и за моите и...
- Да се занимаваш со политика - го прекина Клуфун, најбезобразно.
- Да! Зошто да не. Ако нешто навистина ми курчи кај вас Маусдоцните, тоа што ја мразите сопствената земја, сопствената влада и сопствениот претседател како да се создадени инструирани од самиот Ѓавол. Тоа е погрешно човече. Тоа е, всушност, причината за вашата колективна, национална несреќа. Погледај ги само Грците, вашите историски непријатели. Зар не успеа да забележиш како тој цигански и ситносопствените народ без трошка дух, умее да биде фасцинантно солидарен кога се работи за некое прашање од национален интерес.

Клуфун се насмеа симулирајќи беспомошност а се` заедно требаше да означи иронија:

- Цигански, ситносопственички и без дух...Ха, ха, ха.. па за нив целиот свет мисли дека ја измислиле демократијата, философијата, поезијата, уметноста, спортот, науката и краснописот!

Човеку, Грците ја основале својата држава во време кога мојот и твојот прадедо шетале оковани во синџири без право на жалба!

Нигер Б. - Сети се дека твоите антички предци го окупирале целиот цивилизиран свет, во времето на Александар Македонски!
Клуфун К. - Тоа виле други, антички македонци. Конечно сите релевантни светски научни институции го прифаќаат дека Александар Македонски бил Грк.
Нигер Б. - Грк жими мојот голем црн кур! Конечно зар гледаш некаква сличност меѓу античките Грци и овие современиве. Сличноста меѓу нив е иста како онаа што во мојата земја ја имаат Индијанците со белиот англосаксонски колонизатор, убиец и педер!
Клуфун К. - Да! Ама да не беше тој англосаксконски педер ти денес наместо да се топориш со 500 зелени во зебот, овде меѓу најутепаните во Европа и да ми изигруваш геополитички мисионер, ќе висеше на некое дрво во Екваторијачна Африка и ќе тегнеше шимпанзи на твојот голем црн кур!

Клуфун Клептомав не требаше да отиде олку далеку. Зошто кога црниот човек ќе почувствува неправда, тој навистина реагира импулсивно. Така, Нигер Браун замавна со својата силна левица набилдана до филмска имагинативност и го погоди Клуфун Клептоманов меѓу рогови превртувајќи го во воздухот и залепувајќи го за подот како вреќа брашно фрлан од интендантски камион.

Клуфун Клептоманов во освестување - Еееј човече...што ти требаше ова?
Нигер Браун со извинување - Не ме слушаш, човеку! Што повеќе се труди човек да ви помогне, вие станувате се` понепријателски расположени.
Клуфун К. - Еби се!
Нигер Б. - Така значи. Не ти доаѓа умот. Па тогаш можеме и да диламе и на друг начин.
Клуфун К. - Каков начин? Да те ебам!
Нигер Б. - Начин на кој дила Англосаксонецот. А тој начин е кус и прецизен и се состои во: Ви благодарам службенику Клуфун Клептоманов, Вашите услуги повеќе не ни се потребни!

Настана штама. Очите на Клуфун Клептоманов се рашија постигнувајќи ја димензијата на бившојугословенската металчна монета популарно наречена “петбанки“: Зашеметеноста исчезна. Пред Клуфун остана само ликот на црниот полубог, шефот и капетан Нигер Браун.

Клуфун вресна - Нееее! Нееее! Тоа не можеш да ми го направиш. Нее. Не. Не, помисли, помисли на мојата фамилија. Немооој те молам немој. Прости ми, те молам. Оваа работа... ми дава надеж и волја за живот...

Клуфун Клептоманов се фрли кон нозете на капетанот Нигер Браун и се впушти во френетично бакнување на неговите офицерски чизми. Нигер Браун почувствува дека нешто чудно се случува во неговото тело. Нешто со неговиот стомак не беше в ред, и тоа болно чувство ненадејно растеше, како амадрило (сеферноамерикански оклопник - мравојад, живее во јужните делови на САД и Мексико) да му прошета низ цревата обидувајќи се да продре до желудникот, за да потоа повторно за зашлајфа низ хранопроводоникот и да му излезе низ уста.

- Бууаааххх, ааххх, аахх, ахг, ахг, ахх...оуфф.

Кога капетанот Нугер Браун се прибра, здогледа чуден, би рекол речиси барокен приказ под себе. Во прашината со рацете обвитката околу неговите офицерски чизми лежепе Клуфун Клептоманов, со поглед вкочанет и насочен нагоре кон својот црн полубог - работодавец. Врз лицето, облеката и просторот околу Клуфун Клептоманов се лизгаа фрагменти што пред малку излетаа од желудникот на црниот човек - недоврани лазањи кои шлајмовски се тегнеа и лизгаа на секое движење.

Клуфун Клептоманов пропелтечи во видна шокираност. - Па, па, па, па, ова е, навистина...

Нигер Браун почувстува неподнослива емпатија. Токму тој беше таму долу кај сопствените чизми. Каква ебана инверзија. Чувството беше сосема ново. Комбинација на ужасно каење и огромно ослободување. Како кога зен-практикант ќе дожвее “Сатори“ по децении медитативна пракса и самодрекување. Како целата источна мистичка пракса да се измеша со Фројдовската психоанализа доведувајќи го до една Кантовска морална сублимација.

Јин-јанговскиот принцип заѕвони во неговите уши со оној звук што го произведува “пласкањето на една рака“. Светот стана една голема светечка топка во која исчезнаа субјектот и објектот, атманот и брахманот, светот и индидивудата, материја и енергијата и.. совршена хармонија. Нигер Браун ја сфати пораката на вечна мудрост., им прости на англосаксонските колонијалисти, на арапските гоначи на робови, на иделозите на третиот Рајх, на француските силувачи на црните девојчиња од Западна Африка, на членовите на Клу Клукс Кланот, на шпанските конквистадори што уништуваа цели култури во егзотичните делови на планетава, на грчките демагози, на балканските национал-шовинисти од секаков тип, на Готите и Аварите и на целата нивна смрдеа и пакост, на Хуните, Монголите, Турците, на Русите, на комунистите, на човекојадците од сите делови на светот и, воопшто, на сите предатори без оглед на степенот на нивната еволуираност, и на тревопасните видови о, дури и на растенијата кои во процесот на нивната егзистенција користат материи, кои според, сите религи во светот не се носители на душа.

Нигер Браун почувствува љубов која немаше пандан во целото негово искуство. Таа љубов ја немаше ниту во неговата генетска меморија. беше повторно роден, но роден во една сосема поинаков свет. Тука, во светот лежеше Клуфун Клептоманов, неговото другарче, неговиот соцрнец, неговиот сокосмос. Нигер Браун се обиде да проговори - I Love you man.

Клуфун Клептоманов само ја подотвори устата. По брадата му се истегна парче недоварена тестина.

Нигер Б. - Еј човеку, еј извини човеку, еј човеку можеш ли да ми простиш?

Клуфун Клептоманов беше вкочанет од изненадувања. Се обиде нешто да каже но од отворената му уста излезе некаков ситен, неартикулиран глас сличен на кучешки прдеж.

Нигер Б. - Еј човеку, извини... те молам прости ми. Ако ми простиш се` ќе направам за тебе. И онака се` ќе направам за тебе.

Клуфун Клептоманов се` ште не можеше ништо да искаже. Како да беше во некој меѓусвет замотан во мрежа преку која рајот и пеколот играат пинг-понг.

Нуигер Б. - Еј човеку, како прво..двојно ќе ти ја покачќам платата...не, не двојно - тројно!

Клуфун Клептоманов трепна. Конечно силниот магнетизам на неговиот конкретистички идеал го истргна од пат - реалноста:

- Ннннннавистина!

Нигер Б. - Навистина, човеку! Немој гајле. Свршена работа.
Клуфун Клептоманов - Вистина, не се заебаваш?
Нигер Б. - Вистина, коа ти велам!
Клуфун К. - Нашиот народ вели: по бура, сонце.
Нигер Б. - Еј човеку! тоа е кул!

Двајцата протагоности се прибраа и полека, претрнати како пубертетски другарчиња го напуштија пологонот каде, впрочем и се случи ова собитие.

Откако се очистија, избањаа и средија тие отидоа да се зачестат со хероин.

Подоцна, добро заљомзени со хорс тие прошетаа по градот частејќи се одвреме-навреме со сокови, со кафиња, кај мекдоналдс со хамбугери. Им беше убаво. Преубаво. Вечерата ја завршија на еден паркинг на Водно практирајќи “чајниз“ со остатокот од хорсот. Градот Скопје изгледаше како гитантски ѓердан од ѕвезди. Меѓу многуте приканзи што еден на друг си ги кажаа би вредело да се истакне онаа како добар план за парирања на грчката неприцинпиена политика ја искажа капетанот Бигер Браум, а која оди некако вака:

- Треба да им се даде на знање на Грците дека нештата не се во нивни раце како што изгледа. Македонија е мала но судејќи според нејзината стратешка важност и нејзиното пријателство со моќната Турција која е во конфликст со Грција, а во екстемно пријателски односи со Македонија, може да се изведе фантастичен “тактичко-политички маневер“ со тоа што постојниот градски пазар - Бит пазар ќе се дисллоцира и тој простор ќе се претвори во монументален сквер со фонтана во ориентално-турски стил, ако круна на се`, овој новонастанат сквер, се нарече Кемал Ататурк сквер, според големиот турски војник, политичар и идеолог на парлементаризмот.

Во секој случај, еден ваков потез е даде на знаење на Грција, па и на Европска унија дека со Македонијам нема заебанција, а нема заебанција со Македонија зашто нема заебанција со Турција, нема заебанција со Турција зашто нема заебанција со Америка.

ха, ха, ха, ха и две три ах на крајот.

Дневникот на Чарлс Буковски (1991-1993)

Капетанот излезе на ручек морнарите го презедоа управувањето со бродот

за трките на хиподромот

“добар ден на трките, успеав малку да го осиромашам хиподромот.
таму е сепак досадно, дури и кога добиваш. пола сат чекање помеѓу секоја трка, животот ти зјае во празно.
таму луѓето изгледаат сиво, прегазено. а јас сум таму со нив. но, каде би можел да одам?
во музејот на сликарството?
би можел да носам мал шал. се сеќавам на еден поет кој клошареше и навраќаше кај мене на времето.
кошула без копчиња, излитени панталони, коса преку очи, ама го носеше тој долгичок шал кој секогаш беше чист.
тоа укажуваше дека тој е поет. а што да кажам за неговото пишување? ма, не, подобро батали“.

за долгот на писателот

“писателот на никому не должи освен на своето пишување. не му должи ништо на читателите освен достапноста на испечатените страници“.

за фановите

“најдобар читател и најдобро човечко суштество е она кое ќе ме награди со своето отсуство“.

за парите

“само две работи не чинат кај парите: кога се премногу или кога се премалку“.

за филозофите

“ги читав филозофите. какви чудесни ликови, какви коцкари. се појави Декарт и рекол: досега не полнеа со најразлични глупости, само математиката е модел за апсолутната вистина. механизам. потоа стигна Хјум кој воодушеви со нападот на вредноста на научното сознание базирано на причините и последиците. потоа се појави Кјеркегор: го пикам прстот во постоењето - осеќам празнотија. кај сум?
и Сартр, кој прогласи апсурд на егзистенцијата. ги сакам ги поштовам тие луѓе.
секогаш умеат да го протресат овој заспан свет. кога ќе ги споредиш таквите луѓе со луѓето кои ги гледам како шетаат на улица или јадат по рестораните или се појавуваат на тв-екраните, разликата е толку голема што чувствувам како нешто се згрчува во мене и ми ја корне утробата.“

за животот версус смртта

“не е смртта она што е ужасно, туку животот кои го живеат луѓето до нивната смрт“.

“тие не ги почитуваат сопствените животи, тие мочаат по своите животи. ги серат.
глупа стока. премногу се посветени на сексот, филмовите, парите, фамилијата, сексот.
го голтаат Бог без размислување, ја голтаат својата татковина без размислување.
брзо забораваат како се размислува на други им ја препуштаат таа дејност.
мозоците им се затворени со чепови.
грозно изгледаат, грозно зборуваат, грозно одат.
пушти им голема музика и тие нема да ја слушнат. најголем број смртни случаи кај луѓето се обична измама. ништо во суштина, не останало за да умре“.

за страдањето

“многу луѓе мислат дека постојано треба да висиш на крстот да крвариш за да имаш душа. посакуваат постојано да си полулуд, да ти вирее крв од градите да ја валкаат кошулата. доста ми е од крстови, мака ми е од нив. ако можам да се тргнам од крстот, тогаш добро за мене.
за промена - нека малку висат тие на крстот, па ќе им честитам.
но, болката не го создава пишувањето, туку самиот писател“.

за осаменоста

“најдобро е да се биде сам, но не потполно сам“.

за луѓето

“луѓето ме празнат. морам да се засолнам од нив, за да повторно се наполнам.
најдобро е за мене кога седам овде, поттурнат, како пушам и гледам како зборовите излегуваат на мониторот. ретко запознавам некоја занимлива или посебна личност.
се` на се`, тоа е повеќе од нервирање, тоа е ебан неиспрекинат шок. тоа прави намќор од мене. да, секој може да биде намќор, и повеќето тоа и се. помош, помош!“

совет за писателите

“некои писатели се склони да пишуваат за она што им се бендисало на нивните читатели во минатото. тогаш се готови. креативниот век на повеќето писатели е многу краток.
тие ги слушаат пофалбите во јавноста и им веруваат. постои само еден конечен судија а тоа е писателот. кога ќе го заведат критичарите, издавачите, читателите, тогаш тој е готов.
и, секако, кога ќе го заведат славата и парите, можеш да го пуштиш да плови со гомната низ реката“.

“секоја нова реченица е почеток и нема ништо со речениците кои и претходеле“.

за модерната цивилизација

“кој ги измислил подвижните скали? луѓето одат горе-долу по подвижните скали, лифтовите, возат коли, отвораат гаражи со допир на копче. потоа одат во теретана да го скинат салото. за четири илјади години нема да имаме нозе, ќе ползиме со газовите, или може ќе се тркаламе како топките.
секоја врста си се самоуништува. диносаурите ги уби тоа што излапаа се живо и диво и потоа мораа да се изедат едни со други, за да на крај остане само еден и потоа тој бедник цркна од глад“.

за другите писатели

“гледам дека Норман Мајлер напишал нов дебел роман за ЦИА итн.
Норман е професионалец. еднаш ја прашал жена ми: Хенк не го поштова тоа што го пишам, така? Нормане бато, малку се писателите кои го сакаат она што другите го пишуваат.
исклучок е кога тие се одамна мртви. писателите сакаат да ги њушкаат само своите гомна.
јас сум еден од тие. не сакам ниту да разговарам со писатели, да ги гледам или што е најлошо, да ги слушам. а бетер од тоа е да се пие со нив. само дрдорат за себе, стварно се јадни, само ја бараат мама наоколу...“

за интервјуата

“двапати неделно добивам молби за интервјуа. но едноставно нема многу околу што би можело да се зборува. има многу тоа за што да се пишува, но не и да се зборува“.

за сиромаштијата

“празниот џеб може да има некоја доза на романтика ама само кога си многу млад“.

за конкуренцијата

“кога почнав да се сомневам во мојата способноста за работа со зборовите, потребно беше само в раце да земам книга на друг писател и одма знаев дека нема за што да берам гајле“.

за светот без Чарлс Буковски (ако е тоа возможно)

“пред некој ден размислував за светот без мене. светот и натаму тера и си го работи своето. а мене ме нема. ептен чудно. замисли камионот за ѓубре кој секој ден го собира ѓубрето, доаѓа и мене ме нема. или весниците џитнати пред влезот а мене ме нема да ги соберам. невозможно.
и уште бетер, кога ќе помине некое време после мојата смрт, тогаш вистински ќе ме откријат. сите оние кои ми се плашеле или ме мразеле додека бев жив, наеднаш ќе ме заграбат.
на сите страни ќе бидат моите реченици. ќе се направат клубови и здруженија.
ќе биде одвратно. за мојот живот ќе снимат филм. ќе ме претстават далеку похрабар и талентиран одошто сум. далеку. ќе има доволно треш, за да боговите исповраќаат. човечкиот род преувеличива се` живо: своите јунаци, своите непријатели, својот значај“.

за потрагата по смислата

“подобро беше кога бев млад, кога уште бев во потрага.
акав по ноќните улици, и трагав, трагав... се дружев, тепав, трагав... и ништо не најдов. целата сцена - празнотија, која фала богу не ме зарази.
никогаш не најдов вистински пријател. што се однесува до жените, имаше надеж со секоја нова, ама само на почетокот. дури и многу рано застанав да ја барам Девојката од Соништата; доволно беше да не е некоја која е кошмар“.

за човечкиот род, по стотти пат

“зошто ги има толку малку занимливи луѓе? од милиони зошто се така малубројни?
зошто мораме и понатаму да живееме со тие еднолични и незанимливи примероци? се чини дека единствен нивен чин е Насилството. баш се успешни во тоа. тогаш навистина цветаат. гомната цветаат, да ги засмрдат нашите прилики. проблемот е што и понатаму морам да доаѓам во контакт со нив“.

“тие навистина ја вреѓаат мојата свест со нивниот неуспех во виталните сфери. на пример, секој ден додека возам на хиподромот постојано ги менувам станиците на радио, барајќи музика, пристојна музика. целата е лоша, безживотна, нескладна, млитава. па сепак некои од тие композиции се продаваат на милиони, и нивните создавачи се сметаат себеси за прави Уметници. тоа е грозно, грозна малоумност која влегува во свеста на младите луѓе. тие тоа го сакаат. Исусе, дај им гомно и ќе го изедат. добро, зарем не можат да препознаат? зарем не можат да чујат? зарем не можат да осетат разводнетост и мувла?“.

одговор до еден изнервиран читател

“се сеќавам на едно долго и бесно писмо на еден човек кој ми кажа дека немам право да речам дека не го сакам Шекспир. така, ќе ми поверуваат премногу млади луѓе и нема да се потрудат да го прочитаат.
сум немал право да земам таква слобода. итн, итн. немав прилика да му одговорам, ама ете овде ќе му одговорам.

Еби се друже. не го сакам ниту Толстој“.

Шамар до Мечето Ушко

ти ги читав оние два поста во кои на велико дрндаш за пишувањето&читањето и кадешто поприлично изнатреска гомненици. најмногу ме наприцкаа твоите хуманистички апели. (кој уште се пали на хуманизам?)
како на “Ѕвон“ си. опушти се ебате. бараш подобро образование?
“како да добиеме поквалитетно образование?“
секогаш е “ин“ да се критикува образованието. некој е глуп, полн кецови, не го бива за ништо, крива е учителката. државата. Бог? или, заборавив, интелектуалецот не верува во Бог, туку, исклучиво само стари баби од периферната населба.
мислам, никогаш не можам да верувам во образованието.
колку и тоа да е добро. каде и да се наоѓа. на Харвард или Оксфорд, во Скопје или Битола.
образованието, како општеството или државата никогаш нема да станат подобри одошто сега се`. може само полошо. слушам како ме нарекуваш песимист? океј, тогаш сум песимист.
одиме на второ, трето, кој кур иди по ред - каква бубалица си ти човече, ајде што ти цело детство си бубал книги, туку и носталгично посакуваш сите деца сега да го направат истото.
викаш дека децата, читале најчесто само за да добијат подобра оценка.
па, што. и јас ја лажам девојка ми дека ја сакам, или на прашањето “дали сум се подздебелила, и` одговорам “не, таман си“ и тоа само за да добијам секс.
викаш 10 минути ти требало плус за да ја предадеш писмената по македонски јазик, претпоставувам учителката те пцуела во себе оти редовно и си го ебавал кафето!
Ушко се чудам како не можеш да сконташ дека тоа се нашите сограѓани, пријатели, познаници, тие со кои сме опкружени постојано дека благоречено се` - ретардирани. (не телесно, туку умствено) и зошто тогаш наместо да си пишуваш, во недостиг на инспирација како што потоа признаваш, тргнуваш да се залагаш за подобар образовен систем? што ако ти трае блокадата подолго, ќе станеш и активен член на “Гринпис“ ебате?
и јас бев исто страствен читач како мал но кога ги гледав ретардираните соученици во одделението како го билдаат своето медиокритетство чувство, не добивав никаква благородна идеја да станам писател, интелектуалец, да го спасам светот, да ги опаметам сите тие мали пакосни античитатели.
бидејќи бев само поголем и посилен им мавав чврги, ластици и клоци, а понекогаш ги терав да ја пеат химната.
не разбирам како сега, читајќи толку книги, си го засакал наеднаш тој човечки отпад па се залагаш истиот да добие подобро образование. плус уште активистички се просераваш како треба да читаат книги и сл.
епа се, ежам пријателе Ушко, на твојот плиток, демодиран хуманизам, надмен интелектуален снобизам, квазисоцијализам, ма како сакаш наречи го. (можеш на пвт да ми признаеш дека е класично лицемерие, дека тоа си го сторил од политички мотиви, дека праќаш порака до одредена ретардирана гласачка група, и верувај веднаш би ти простил)
читајќи толку книги требаше да го сконташ дека тие деца нема да станат ништо поарни од сопствените родители, губитници. не посакуваат тие книги пријателе, посакуваат многу пиво и фудбалски преноси...дали си во состојба тоа да им го овозможиш?
не...? (заборави, тогаш не се кандидирај)
и друга работа тешко да те сконтам. твоето воодушевување од тоа што читаш. (иако, тврдиш дека не знаеш зошто го правиш тоа)
нема некое отворено, дирекно восхитување, ама се осеќа помпезниот тон меѓуредови зарем не Ушло?
мислам, човек колку повеќе чита (а сум го имал тоа чувство многупати) толку повеќе се сомнева, а сомневањето и сам знаеш дека создава нелагода, и уште полошо, читајќи со денови и денови, човек сфаќа колку може едно пиво, сексот, зафрканции со пријателите в кафана да бидат важни, поважни од било која вистина која не замара во книгата.
така ме чуди, ако ти веќе толку многу си начитан, како се залагаш за читање уште повеќе и повеќе? не фолираш сите? оти, би требало да е сосем обратно!
(нормална реакција на страствен читател - ало, дајте ми пиче, леле загорев за пиче, се убив читање неделава, леле изгорев за пиче луѓе, местете ми нешто има пиче, макар тоа да е и жирафа!)
(ненормална реакција на читател Ушко - ало, Марија? да излеземе? па, не цела недела читав руски класици. ај, јави се понеделник, сега треба да го подобрам образованието и да ги натерам децата од цел свет што повеќе да читаат. знаеш колку е тоа важно. чао, чао.)

како и да е, ова е едно мало писменце до тебе, се надевам нема да го потрошиш space-от на блогерај, реплицирајќи ми во огромна ролна. (која иначе ми го блокира скрол барот додека ја листам)

За пишувањето и читањето

во средина кадешто ретко кој нешто корисно прави, (и исправно) а камоли креира, создава, често сме сведоци на луѓе кои ќе направат ситница и веќе мислат дека направиле голема работа.
а отсекогаш сум ги презрел во старт, ниските стандарди кои владеат наоколу.
кога пишував по три-четири раскази месечно, многумина велеа дека тоа е хиперпродуктивно. и навистина е можеби? особено ако се земат во споредба повеќето укочени стаорци од ДПМ. но, гледано во пошироки рамки?
некој во (книжевно) нормална средина, чкрапа по 4-5 само неделно?
иако, секако, важен е квалитетот во прв план, а не квантитетот.
пишувањето е обична работа како и многу други. (намерно не велам како секоја)
кога ќе видам како некој се себевозвишува со фактот само дела зел да пишува...и веќе наидува на мрднати ласкавци - браво, само продолжи така. да, тешко е да пишуваш.
одликата да се фалиш дека пишуваш или од 70 посто од напишаното да ти биде за тоа како пишуваш и што претставува истото за тебе е повеќе од дегутантна. пишувај брате, но не прави од тоа мистификација.
среќаваме идиоти кои велат - пишувам за да пренесам порака - тоа демек, кур го заболе некој за твојата порака. потоа, она нарциско тинкаџиство, за да си објаснам себеси? кој кур има тука да се објаснува некому, а камоли себеси? зарем главната надареност за писател е во малодушноста, дезориентираноста, проблемите со себе? пишувањето може да биде битен сегмент за идентитетот на некоја личност, но сепак неопходен е талентот.
пишувањето ќе биде и за други важно, ако го бива она што го пишуваш. иначе, тоа е бесплатна, но и практична терапија која те држи до здравиот разум. (до некој степен)
една од најчестите пози, се разбира, е митот за лудиот уметник, тој треба да е троа чакнат, забеган од умот и да пишува? небаре трчањето со топка од еден крај до друг и пикањето на истата во кош е понормална работа.
пишувај едноставно, и не ги замарај другите со тоа.
пишувањето си има своја убавина, но не значи дека тоа е некаков ритуал во кој директно тет-а-тет имаш привилегија да комуницираш на “ти“ со Бога и сл.
читав некни во “Електролит“ како во критиката ви напишале дека пишувањето не значи пренесување на идеи и на ставови.
тоа е нешто, што навистина ми ја превртува утробата кога ќе видам.
македонски аматерски писателски класик - главен лик - совршен и прав со секоја ситуација, ликови, споредни (ами?) кои служат само за да повторно ги вметне кусите вештачки реплики за да може да ја потврди својата 56 теза во текстот.
добриот речник, богата лексика е многу значајна за едно пишување, но не значи ништо. ако некој од тоа не може да разбере - кој учествува во текстот, за кого е тоа наменето, што е поентата? тогаш може да ќари само на снобското не знаење на простите читатели.
простите читатели, во мнозинство во суштина ја презираат книжевноста, уметноста или интелектуалноста. не ме прашувајте зошто, ама тоа е едноставно така. и тие се поприлично задоволни кога ќе прочитаат нешто што не го разбрале и што им се чини неразбирливо и за другите исто, и тогаш како што е најчест случај спремни се да исфрлат најласкави комплименти за твоето пишување. тоа е стапицата од која треба не само аматер, туку и високо талентиран автор секогаш постојано да стравува.
уште една снобовштина (која е резултат не на преначитаност туку напротив на простотилок) е за читањето на книги. некои од најдобрите луѓе кои ги знам и се дружам прочитале многу малку книги во животот. читањето на книги, иако значајно за духот на човекот, не се пресудни за неговата интелигенција или добрина.
кому му треба впрочем читање на многу книги? на интелектуални аутисти кои потоа се среќаваат и се трујат меѓусебе прераскажувајќи си детали од книгите кои ги прочитале? (и по форма во таа комуникација наликуваат ко на “обични“ луѓе кои си прераскажуваат како си го поминале викендот и сл.)
на интелектуалците и на писателите им треба многу читање.
што се однесува до другите, нечитачките смртници важно е ако успеат да прочитаат неколку навистина добри книги, кои ќе им бидат од некаква полезност во секојдневието.
да ги натераш луѓето кои не прочитале ниедна книга, да ја прочитаат твојата, е тоа е навистина поголем успех од добивање на Нобеловата.
затоа да резимирам - оној кој ги сортира луѓето според тоа колку прочитале е идиот. и оној кој мисли дека пишувањето е некаква света должност и сл. е идиот исто. плус, очигледно неталентиран.
ако си писател пак, мора да прочиташ брдо книги. тоа ќе ти овозможи да си го подобриш стилот, да го обогатиш фондот на зборови, да го развиеш креативниот ум за создавање фикција и сл.
читањето ти е неопходно за можеш творечката надменост и нарцисоидност да ја исконтролираш или намалиш, откако претходно ќе се соочиш со вековните генијалци кои растурале пред тебе.

Фредерик Бегбеде - 399 (извадок)

Foto Goldfinger design

1.

Се` е привремено: љубовта, уметноста, планетата Земја, вие, јас. Смртта е толку неизбежна, така што ненадејно однесува се`. Како да знаеме дека токму овој ден не е последниот? Веруваме дека имаме време. А потоа одеднаш е готово, се давиме, времето истекло.
Смртта е единствениот состанок што не е запишан во вашата агенда.

Се` се купува: љубовта, уметноста, платената Земја, вие, јас. Оваа книга ја пишувам за да ме истераат. Ако дадам отказ, нема да имам право на оштета. Треба да ја пресечам гранката на која седи мојот комфор. Мојата слобода се вика социјална помош. Повеќе сакам да ме отпушти претпријатието отколку животот. ЗАТОА ШТО СЕ ПЛАШАМ.
Околу мене колегите паѓаат како муви: хидрошок во базен, предозираност со кокаин маскирана во инфаркт, уривање на приватниот џет, пируети на кабриолетот.
Ноќеска сонував дека се давам. Се видов себеси како пропаѓам, како ги галам браздите од превез, со градите полни солена вода. Се давев, но не повикав помош. Сите во море би го направиле истото. Сите пливачи тонат без да викаат за помош. Мислам дека е време се` да напуштам зашто веќе не знам да пловам.

Се` е привремено и се` се купува. Човекот е производ, како и секој друг, со ограничен рок на употреба. Ете зошто решив да се пензионирам на триесет и три години.
Тоа, изгледа, е идеално време за воскреснување.

2.

Се викам Октав и се облекувам во АПЦ. Правам реклами: да, јас го загадувам универзумот. Јас сум оној тип што ви продава гомна. Оној што ве тера да сонувте за работите што никогаш нема да ги имате. Секогаш сино небо, никогаш грди женски, совршена среќа, ретуширана во Фотошоп. Сликите над кои човек се лигави, со музика во заднината. А кога со грижливо штедење ќе успеете да си го купите автомобилот од соништата, оној што го снимав во последната кампања, за мене тој веќе ќе биде демодиран. Јас одам три чекора напред и се трудам да ве фрустрирам. Гламурот е земја во која човек никогаш не стигнува. Ве дрогирам со новоста, а предноста на новоста е тоа што никогаш не останува нова.
Секогаш има некоја нова новост поради која претходната станува стара. Да ве натерам да се лигавите, тоа е моето свето учење. Во мојата професија никој не сака да бидете среќни, зашто среќните луѓе не консумираат.

Вашето страдање ја храни трговијата. Во нашиот жаргон тоа се вика “посткупувачко разочарување“. Итно ви треба некој производ, но штом тој ќе стане ваш, ви треба некој друг. Хедонизмот не е хуманизам: тоа е cash-flow. Што е со неговата девиза?
“Трошам, значи, постојам.“ Но, за да се создадат потреби, треба да се поттикнат љубомората, болката, незадоволството: тоа е мојата муниција. А вие сте мојата цел.
Животот го минувам лажејќи ве, и богато сум награден за тоа. Заработувам 13.000 евра (не сметајќи ги дневниците, службениот автомобил, акциите и големата сума на име на оштета во случај да ме отпуштат). Еврото е измислено за да изгледаат платите на богатите помалку непристојни. Познавате ли многу луѓе кои на мои години заработуваат 13 илјади евра?
Јас манипулирам со вас, а ми даваат нов мерцедес SLK (со покрив кој автоматски влегува во багажникот) или BMV Z3, или порше бокстер или мазда MX5. (Јас лично сум слаб на roadster BMV Z3 кој се одликува со аеродинамична естетика на каросеријата и со сила од 6 цилиндри кои развиваат брзина од 321 коњ, што му овозможува во рок од 5,4 секунди да помине 0 на 100 км/ч. Покрај се` друго, тој автомобил личи на гигантско чепче за анус, што излегува некако практично за натртување на Земјата)

Јас го прекинувам филмот што го гледате на телевизија за да ги наметнам своите логоа, мене ми е платен одмор на Сан барт, или во Лам, или во Фике или во Лакабана (Кверси). Неприкинато ги полнам вашите омилени списанија со слогани и за тоа ми нудат имот во внатрешноста или дворец во Перигор, или вила на Корзика, или фарма во Ардеш, или мароканска палата, или катамаран на Антили, или јахта во Сен Тропе.
Нема да ми побегнете. Јас ви забранувам да се досадувате. Јас ве спречувам да мислите.
Тероризмот на новостите ми служи за да ви продадам празнина.
Прашајте некој сурфер: за да опстанете на површина, треба да имате шуплина пред себе. Да сурфаш, тоа значи да се лизгаш по раззината дупка (интернетските загриженици тоа го знаат исто како и шампионите на Лакано).
Јас издавам наредби за тоа што е Вистина, што е Убаво, што е Добро.
Јас правам кастинг за манекенки од кои ќе ви се дига шест месеци. Вие толку ги лепите насекаде, што ги викате топ-модели; моите девојчиња ќе ја трауматизираат секоја жена постара од 14 години. Вие од моите избори правите идоли. Оваа зима тендеција ќе биде градите да бидат повисоки од рамената, и да се има избричена пичка.
Колку повеќе си играм со вашето несвесно толку повеќе ми се покорувате.
Ако фалам некој јогурт по ѕидовите на вашиот град, ви гарантирам дека ќе го купите. Верувате дека вие сте сам свој судија, но порано или подоцна ќе го препознаете мојот производ на полиците на супермаркетите и ќе го купите, само колку за да го пробате, верувајте ми, јас добро ја познавам својата работа.

Ммм, колк е добро човек да влезе во вашиот мозок. Свршувам во вашата десна хемисфера. Вашата желба веќе не ви припаѓа вам: јас ја наметнувам својата. Ви забранувам да сакате потамина. Вашата желба е резултат на вложување кое се претвора во милиони евра.
Јас денес решавам за она што вие ќе го сакате утре.

Сето ова можеби не ме прави симпатичен во вашите очи. Кога ќе почнете да пишувате книга, претежно се напрегате да бидете привлечни и такви работи, но јас не сакам да ја травестирам вистината; јас не сум љубезен наратор. Всушност, повеќе сакам да бидам закоравен подлец кој загадува се` што ќе допре. Би било идеално да почнете да ме мразите пред да ја замразите и епохата што ме создала.
Нели е застрашувачко да се види до која мера целиот свет ја смета ваквата ситуација нормална? Ми се гади од вас, бедни робови потчинети и на мојот најмал каприц.
Зошто ми дозволите да станам Крал на светот? Би сакал да ја демаскирам мистеријата: како, на врвот на една цинична епоха, рекламата е овенчана со царска круна.
Во последните две илјади години ниеден неодговорен кретен не бил помоќен од мене.

Би сакал се` да напуштам, да си заминам оттука со целата заштеда и да ги понесам со себе дрогата и курвите на некој затантен пуст остров (По цел ден би гледал како Сораја и Тамара се натпреваруваат да ме милуваат со трска)
Но немам мадиња за да дадам отказ. Затоа ја пишувам оваа книга. Отпуштањето би ми овоможило да побегнам од овој златен кафез. Јас сум штетен, запрете ме пред да биде премногу доцна, смилувајте ми се! Дајте ми сто одливки и ќе ме снема, се колнам.
Што можам јас кога човештвото избрало да го замени Бог со производите за широка потрошувачка?

Се смеам затоа што може да се случи, кога ќе излезе оваа книга, да добијам покачување, место да ме истераат од работа. Во светот што ќе ви го опишам, критиката е насочена, дрскоста охрабрува, поткажувањето се наградува парично, а караницата е организирана. Наскоро ќе се доделува Нобелова награда за провокација, и тешко ќе биде некој кандидат да ме победи тука. Револтот е составен дел од играта. Некогашните диктатори се плашеле од слободата на изразување, го цензурирале оспоривањето, ги затворале писателите, ги гореле контроверзните книги. Во добрите стари времиња, инквизициските клади дозволувале разлика помеѓу доброто и злото. Тоталитаризмот на рекламите е многу полукав во миењето на рацете. Тој фашизам ја научи лекцијата од претходните стаорци (Берлин 1945 и Берлин 1989 - ако размислиме малку подобро, се наметнува прашањето: зошто сите варваризми умреле во ист град?).

Нашите демаскирани судбини се претставени убаво. Сигурен сум дека и вие, додека ја читате оваа книга, си велите: “Колку е сладок овој мал рекламџија, кој така плука по се`, ајде, марш на своето место заглавен си тука каде што си, како и сите други, плаќаш данок како целиот друг свет.“ нема начин да се излезе оттаму. Се` е заклучено, со љубезна насмевка.
Блокирани сте со отплатата на кредит, со месечните расходи, со киријата што треба да ја платите. Паѓате во очај? Милиони невработени чекаат да го ослободите местото. Можете да се буните колку што сакате, Черчил веќе одговорил: рекол дека “ова е најлошиот систем ако ги исклучиме другите“. Не не` излажал.
Не рекол најдобриот систем; рекол најлошиот.

Фредерик Бегбеде - Раскази под екстази

Јовица Ивановски - Сладолед во недоглед

foto - Ana Jakimoska

Сите ние сме мртви поети
(на поетите од мојата генерација - не познавам ниту еден со нив)

Остаревме барајќи ги вистинските зборови
премолчувајќи ги и врескајќи ги - сонувајќи
места куќи градови пари острови коктели
ние имаме време за се` и ништо - чекачи сме кои
спринтираат кон самоуништувачката долговечност
инстант фараони и ветерани на добриот вкус
толку сме самобендисани што се обезличуваме
тајната на оригиналноста ни е во генетскиот код
сокриен во сефот како шифра од швајцарска банка
средовечници во цутот на средовечноста
генијалци што скокаат во слаба конкуренција
нашето статично секојдневие и` дава динамика
на нашата лирика
ние не излегуваме од дома но затоа пак одиме по вода
ние не излегуваме од градот и затоа сме граѓани на светот
живееме како мега ѕвезди маскирани во обични ѕвезди
вселенски туристи кои се пијанчат како Холанѓани
и како Данци и како Швеѓани и како Германци
без предавања на Харвард без почесни титули
без читање пред преполна разулавена публика во сала
(не сме ни плоштадски хипнотизери - далеку е Мајаковски)
што сме всушност ние и што е со нашето учество
во светската револуција и на маалската митска сцена
понекогаш (на смелите читателки) им го разубавуваме денот
нашето лице од корицата над наткасната во спалната
се смее веднаш над вибраторот во фиоката
ние сме волшебници и просјаци поттикнувачи и насилници
можеби згрешивме што не ги вмузичивме нашите зборови
но сега како да е доцна ние како да сме
надвор од прикаската
рок ен ролот е наште годиште панкот нашата полнолетност
новиот бран ни ги смени животите но тоа беше пред
сто години
ќе ми каже ли некој каде ни е сега местото
меѓу француските шансониери (тие се првите рапери)
и Боб Дилан меѓу Џони Штулиќ и црните њујоршки рапери
текстот во тие песни не само што не е неопходен
туку е и непожелен

Здраво лузери

Здраво несебенајдени
здраво изгубени
сами-несами неспокојни
облечени во демнеж и сомнеж

Здраво алкоси
мои браќа по оружје
мои пријатели и непријатели
мои спасители и убијци

Здраво поети ретро лузери
излишни залудни гревчиња
прегазени од времето со ваљакот на времето
ерудити космополити и излити
академски улични и безлични
повторувачи - не сте веќе во мода

Здраво сонувачи
живеачи на туѓи животи
собирачи на туѓи енергии (и пердуви)
имитатори и дегустатори
мртви сте не помалку од мене

Здраво граду МЕГАЛОПОЛИСУ
здраво граду што умираш
и гради што воскреснуваш
чао улици со нови имиња
куќи со нови фасади сопственици
- така мора да биде -

Чао “клинци“
вашата транзиција е проследена со дркање

Чао девојки
млади оревокршачки
останете засекогаш млади
како сонцето и ѕвездите
како морето и планините

млади како млада Месечина
која од далеку наликува
на кловновска насмевка на небото
заспано на кревет од шилци

Гледајќи FashionTV - најдобриот тв канал
на сите времиња

Уста далеку од идеална
преполни бузи - полни
со бели зајачки заби
нос остар но впечатлив
и супер би му прилегал
на некој акционен херој
очи крупни - тажни и црни
како маслинки
ушите не се клемпави кога
се паркирани во коса
но косата е во опашка
а опашката е до опаш
чело високо како небо
над осамени крилја
образи испиени од жедните усни...
но сепак чудото на мајката
природа ги собрало на едно место
како тим од индивидуи кои засебно
не вредат за ништо
но споени - тие се тимот од сништата
како војници победници
како колаж од неочекувани случајности
нешто за што треба знаеање и храброст
да го направиш
нешто во што земале учество мама тате баба и деде
чудно - небаре идеално - оригинално и впечатливо

понекогаш убавината е само збир на нескладности

Секоја дама се јава освен адутската - на Срџан Ѓуровиќ

“Секоја дама се јава освен адутската“
е првото и најважно преферанс правило -
но вистински ќе го сфатиш
дури откако ќе се ожениш

Урбанистичко советувалиште

Зошто мала локација -
ќе му ја понудиме на некој претприемач
и тој на вашите “само триесет квадратни метри“
ќе подигне кула од гарсоњери

Да се даде животот за...

Учеше да не игра еднолично
и ако неговиот трагичен крај
не` приближи до Европа - знај
тогаш на ред е премиерот лично

Примете сочувство

За покојниот се` најдобро
лицемерите се сега на потег
а тоа што се потсмеваа со причина
не значи дека сега тажат без причина

Лондон ми е како во магла

Добро де - памтам некои работи
и кога ќе ги затворам очите
ги гледам баш онака како што ги видов
пред десетина години

Мочање пред излегување

Што е сигурно сигурно е
зашто ако ме стегна по пат
ќе треба да посетам некој од јавните клозети
што во градов ќе ги паркираат дур за некоја година

Бирал-небирал тоа ти е

Порано бираше со кого се дружи
сега се дружи само со преживеаните

Замисла со смисла

Да пробаш се` и се` да баталиш
и да умреш како убав старец
со млада жена во постела

Средби

Средби
случајни и неслучајни
сакани и несакани
судбински и несудбински
во кафеана и на работа
на улица и на планина
пријатни и непријатни
обични средби со насмевка
и обични средби со горчина
некогаш веднаш заборавени
или без причина незаборавни
на чудни неочекувани места
и во пријатните наивни прошетки
на далечните летни патувања
и во пасажите на младоста
средби по десет години
и средби секојдневни и здодевни
средби што го менуваат животот
средби што го уништуваат денот
средби од заеднички интерес
и средби однапред осудени на пропаст
си помислил непосредни пред средбата
(и мислата - сепак има нешто зад сето тоа)
средби со љубовта - единствени средби
вредни бесмртни силни догробни
средби со луѓе за кои веднаш знаеш
дека се од твоја крвна група
и средби со луѓе од одвратната група
средби во летала под вода и под покривка
во магичниот мрак во кино-салата
во Worlds end и на жолтите мориња
во домот господов и во (од)јавната куќа
средби во болница во кланица на ораница
со животот онаков каков што би сакале да биде
и со смртта - онаква каква што мора да биде
над-во-до дупката ископана
за вечен лет во вселената

од најновата збирка “Стремеж за дремеж“ - по подолго време наидов на една кул стихозбирка...
Почнете без мене
Дали си за еден лифтинг

ИЗБРАНИ ПЕСНИ

Блаже Конески мадр факр

судам по тоа што климата кај нас, духовната клима, не е погодна за критика.
Критичарите се изложени на многу притисоци кај нас.
И затоа мнозина може да бегаат од дневната критика, бидејќи таа ги доведува до ред конфротации, непријатности за нив, и да одат или во обработка на поопшти теоретски теми или да се ориентираат кон минатото, или, ако водат дневна кртика, да ја сведат до некои компромиси, до некои искази што можат да се толкуваат и така и вака, до малку пофалување, малку покудување, без да се добие сумата, без да се знае на што сме.
Климата е таква. Јас не ја наоѓам тука кривицата во критичарите. Ние, речиси и немаме научна критика. Таа е во повој. А ја немаме затоа што ако човек биде појасен во искажувањето на своите становишта, тој често пати ќе биде подложен како личност на многу горки испитувања од страна на оние што се чувстуваат засегнати од критиката.
И така, излегува понекогаш дека во мракот сите мачки се црни. и она што вреди и она што не вреди, сето тоа добива исти признанија, особено при овие безбројни промоции сега што се прават, човек и не знае навистина каде да ја најде мерата, дали има некаква скала во тие вреднувања.“

“Јас мислам дека човек што е мрзоволен, циник, не е најпогоден тип на критичар.
Тој треба со симпатија да пристапува кон текстот. Натаму, треба да има способност на идентификација, ама себеси да му се потчини на авторот, а не обратно.
Зашто има еден метод на идентификација кога субјектот што ја врши таа идентификација, авторот го зема за објект и го потчинува под својата личност и на тој начин може и да го разруши интегритетот на авторот. Јас мисалм дека е голема храброст и големо својство да пофалиш туѓ труд. И, еден тип на генерозен критичар, јас мислам дека е најдобар тип. се разбира, не на млак, сентиментален критичар ами генерозен во смисла на тоа кога ќе се сети нешто добро, да го совлада оној отпор, што кај секој човек се јавува, отпорот спрема признавањето на туѓи вредности.“