Никола Никиќ - футбол факинг леџенд

Мојот пријател Лебовски еден од најпознатите хрватски блогери и мој пријател, деновиве објави интервју со извесен Никола Никиќ - фудбалска легенда која е повеќе позната по шашавите интервјуа и легенди отколку по играњето фудбал. Ви клавам дел извадоци од интервјуто (секој негов одговор е антологиски!) и на кој му се допаѓа нека пали да го посети блогот на Лебовски (линкот е најдолу)

Zen Nikole Nikića koji sam dobio mailom

LEGENDA bivši nogometaš Želje, točnije fudbaler Nikola je kralj kraljeva. Nije davno presto igrat, bio je brz, malen, grbav...


Smeta li vam kao treneru kadetske selekcije BiH to što naša himna nema tekst?

- Smeta. Da bar ima malo teksta da pjevamo, a ovako nas uspava onda ne možeš pospan igrati

U karijeri ste dali mnogo golova. Koji je bio recept za tu efikasnost?

- Driblam, driblam, šut i gol. Švabo mi je rekao: Tvoje je da daš gol, ako ga ne daš do osamdesete minute izađi sam.

Mada niste visoki dali ste, zanimljivo, 40-ak golova glavom?

- Neke i na sreću. Sjećam se jednom igramo protiv Zvezde, netko ubaci loptu na šesnaest, ja skočim ona me pogodi u potiljak i pravo u rašlje. Suigrači se raduju, a ja samo što nisam pao u nesvijest.

Vi ste jedan od rijetkih kome je i biznis s kafanom propao?

- Jedini sam koji je imao kafanu i propala. Ovi moji, iz Modriče, dali mi kafanu Roks. Ja sam uveo recke. Ko god mi dođe, kaže napiši recku. Imao sam milion recki. Da sam za svaku uzimao pfening mogao sam se obogatiti. I što je najgore kafana je bila uz magistralni put. Možeš misliti.

Baš vas nije išla matematika?

- U prvoj godini gimnazije izvede me profesor pred tablu i nacrta krug. Kaže mi: Nikola dat ću ti dvicu, ako pogodiš koliko je stepeni ovaj krug? Nisam ja bio na času kad se to učilo i okrenem se oko sebe a moj drug na dlanu napisao 360. Kažem profesoru: Dajte profesore, pa 360 stepeni. Ali onda će on: Dobro Nidžo nemoj se okretati, a ako ti neko bude šapnuo keca ćes dobiti. Joj, on onda unutar onog kruga nacrta još jedan i postavi pitanje: Koliko ovaj ima stepeni. Kažem ja sebi, hajde da malo uključim logiku: Ako ovaj veliki ima 360, onda je ovaj duplo manje. Rekoh: Duplo manje. Kad sam ja to rekao u razredu nasta lom od smijeha. Prošle godine kad su igrali veterani i novinari ovdje igrali utakmicu za večerom im ispričam ovaj slučaj. A šofer koji je dovukao novinare, kad sam to ispričao mrtav ozbiljan me upita: pa jesi li pogodio?

Пиво во барот на аголот - Чарлс Буковски

Чарлс Буковски

Не незнам пред колку точно години се случи тоа, 15 или 20. Си седев дома. Беше жешка летна ноќ и во еден момент се почувствував затапено.

Излегов надвор на улицата. Поголемиот дел од семејствата имаа завршено со вечерата па седеа и зјапаа во нивните телевизори. Излегов на булеварот. Од другата страна на улицата имаше еден локален бар, една зграда во старинскиот стил и шанк изработен од дрво, офарбан во зелено и бело. Влегов внатре.

По речеси цел живот по барови целосно го имам изгубено чувството за нив. Кога сакав нешто да се напијам, обично одев во продавница за алкохол, го земав дома и пиев сам.

Влегов внатре и најдов едно столче далеку од гужвата. Не се чувствував неудобно, само осетив дека не припаѓам таму. Но и да излезев надвор немаше каде да одам на друго место. Во нашето општество, најголемиот дел од интересните места за излегување или се надвор од законот или се многу скапи.

Нарачав шише пиво и запалив цигара. Тоа беше само уште еден локален бар. Сите се познаваа меѓу себе. Кажуваа мрсни вицови и гледа телевизија. Внатре имаше само една жена, стара, во црн фустан, со црвена перика. Носеше неколку ѓердани и пушеше цигари една по друга. Почнав да посакувам да сум во мојата соба и решив да се вратам откако ќе го испијам пивото.

Еден маж влезе внатре и седна на барското столче веднаш до мене. Не го подигнав погледот, не бев заинтересиран, но според гласот претпоставив дека е на моја возраст. Го познаваа во барот. Барменот го нарекуваше по име и неколку постојани гости го поздравија. Седеше до мене со неговото пиво три или четири минути; потоа рече: “Здраво, како е?“

“Јас сум океј.“
“Нов си во маалово?“
“Не.“
“Не сум те видел тука никогаш.“

Не одговорив.

“Од Лог Ангелес си?“, праша.
“Главно.“
“Мислиш дека Доџерси ќе успеат оваа година?“
“Не.“
“Не ти се допаѓаат Доџерси?“
“Не.“
“Кои ти се допаѓаат?“
“Никој. Не сакам безбол.“
“Што сакаш?“
“Бокс. Борби со бикови.“
“Борбите со бикови се сурови.“
“Да, се е сурово кога губиш.“
“Но бикот нема многу шанси.“
“Како и никој од нас.“
“Премногу проклето си негативен. Веруваш во Бог?“
“Не во твојот вид бог.“
“Во кој вид?“
“Не сум сигурен.“
“Одам во црква откако знам за себе.“

Не одговорив.

“Може да ти купам пиво?“, праша.
“Секако.“

Пивата пристигнаа.

“Ги читаше денешните весници?“, праша.
“Да.“
“Читаше ли за оние 50 мали девојчиња што изгореле до смрт во сиропиталиштето во Бостон?“
“Да.“
“Нели тоа е страшно?“
“Претпоставувам дека било.“
“Претпоставуваш дека било.“
“Да.“
“Зарем не знаеш?“
“Ако бев таму претпоставувам дека би имал кошмари поврзани со тоа во остатокот од животот. Но поинаку е кога читаш за тоа во весник.“
“Не чувствуваш жал за тие 50 мали девојчиња кои изгореле до смрт? Стоеле на прозорците врескајќи.“
“Претпоставувам дека било ужасно. Но, знаеш, тоа е само наслов во весник, само новинарска приказна. Навистина не мислев многу за тоа. Ја свртив страницата.“
“Сакаш да кажеш дека не почувствува ништо?“
“Не баш.“

Поседе еден миг и испи голтка од пивото. Потоа викна:“ЕЈ, ТУКА ИМА ЕДЕН ТИП КОЈ КАЖУВА ДЕКА НЕ ПОЧУВСТВУВАЛ ЕБЕНО НИШТО КОГА ПРОЧИТАЛ ЗА ОНИЕ 50 МАЛИ ДЕВОЈЧИЊА ОД СИРОПИТАЛИШТЕ КОИ ИЗГОРЕЛЕ ДО СМРТ ВО БОСТОН!“

Сите погледнаа во мене. Погледнав надолу, во мојата цигара. Следеше минута тишина. Потоа жената со црвена перика рече: “Ако бев маж ќе го исшутирав по газот го улица.“

“НЕ ВЕРУВА НИТУ ВО БОГ!“ рече типот до мене.
“МРАЗИ БЕЗБОЛ. САКА БОРБИ СО БИКОВИ И САКА ДА ГЛЕДА КАКО МАЛИ ДЕВОЈЧИЊА ОД СИРОПИТАЛИШТЕ ГОРАТ ДО СМРТ!“

Од барменот нарачав уште едно пиво, за мене. Со одвратност го турна шишето кон мене. Двајца млади момци играа билјард. Помладиот, големо момче во бела маичка, го остави својот стап и дојде до мене. Стоеше зад мене, вдишувајќи воздух со неговите бели дробови, обидувајќи се да ги направи градите поголеми.

“Ова е фин бар. Тука не толерираме гомнари. Добро ги плескаме, ги истресуваме гомната надвор од нив, го истресуваме секое гомно од нив!“

Можев да почувствувам како стои зад мене. Го подигнав моето шише со пиво и си ставив пиво во чашата, отпив, запалив цигара.
Рацете ми беа совршено мирни. Стоеше таму некое време, потоа конечно се врати кај билјардот. Типот што седеше до мене стана од сточето и се оддалечи.

“Овој кучин син е негативен“, го слушнав како кажува. “Мрази луѓе.“

“Ако јас бев маж“, рече жената со црвена перика, “би направила да моли за милост. Не можам да поднесам копилиња како него.“
“Така зборуваат типови како Хитлер“, рече некој.
“Идиоти кои се полни со омраза.“

Го испив пивото, нарачав друго. Двајца момци продолжија да играат билјард. Некои луѓе заминаа и забелешките за мене почнаа да заретчуваат, само жената со црвена перика продолжуваше. Стануваше се попијана.

“Педер, педер... ти си вистински педер! Смрдиш како септичка јама! Се кладам дека ја мразиш својата земја, нели? Твојата земја, твојата мајка и се останато. Е, ги знам таквите како тбе. Педери, евтини плашливи педери!“

Конечно си отиде околу 1.30. Еден од момците што играа билјард си отиде. Типот со белата маичка седна на крајот од шанкот и почна да зборува со типот што ми купи пиво. Во десет до два бавно станав и излегов надвор.

Никој не ме следеше. Тргнав по булеварот, ја пронајдов мојата улица. Светлата во куќите и становите беа исклучени. Го пронајдов мојот влез. Ја отворив вратата и влегов внатре. Во фрижидерот имаше останато пиво. Го отворив и го испив.

Потоа се соблеков, отидов во бањата, мочав, ги исчеткав забите, ги исклулив светлата, отидов во креветот, легнав и заспав.

Чарлс Буковски - Љубов за 17 1/2 долари “Темплум“ 2004

Рецензија за Букарски

Во хаотичниот ултра брз , динамичен сајбер (cyber) свет во кој оние што ја читаат, сакаат и на кои им е потребна литературата во било која форма после галактичките патувања, вселенските летала , зомбите,икс-досиеата, техно нус појавите, доживуваат тектонско поместување кога еден ден пред нив стои расказ, кратка приказна од Алекс Букарски во која главниот лик е налик на некој од нашето трауматизирано маало, мангупот од нашиот школски период, ликот од некоја веќе видена драма, а приори си велиме , што може ново оваа кратка приказна да понуди ? Искусниот читател запловува и љубопитно се предава во светот во кој авторот сака да нè однесе.

Неговите херои се локалните главни фаци “Црвот, Смокот, Багата“.. чии главни активности започнуваат, завршуваат или едноставно се само пропратени, со едно полулитарско ферментирано со битолскиот пивски квасец, сочните шаренолики пцости и меѓусебните зајадувачки, кои ја оживуваат сатирата на македонското рурално и приградско друштво. Низ дијалозите е проткаен типичниот суров и брутален хумор, оштроумна сатира каде што во еден момент еден од ликовите вели “народов наш наместо трпение-спасение, не можеше нешто друго да измисли нешто како тепание-спасение, дупение-спасение кај што се подразбира акција а не пасива??!“. На моменти низ понешто баналниот и статичниот диалог неочекувано одеднаш сме фатени во бурлескна смеа кога едниот лик изјавува “А мори... а да ми го лапнеше еднаш за капар!?!?“ или пак “Боо, шо газови имаше...- Остај газовите, ти зборувам сега за пропуштените револуции...” Приказните често одлетуваат во некој неочекуван смер најверојатно затоа што Букарски не пишува по некој униформиран концепт туку дејствието го создава пишувајќи.

Ослободен од сите правила и норми во книжевноста тој пишува народски, директно секогаш пропратено со вкусна доза на вулгарност. Инспириран најчесто од обичните животни ситуации тој ни го опишува светот на неговите ликови , кои како да сакаат да нивниот живот биде таков но со желба да е тој само малку-помалку ебено досаден, помалку предвидлив, стереотипен и примитивен. Секоја негова приказна е низа на мисли и асоцијации со често маестрален и бениген сарказам авторот на читателот му го фрла во лице неговиот сопствен одсјај од ’огледалото’, пренесувајќи му ги своите високо-волтни размислувања на само нему својствен начин и само под негови услови.

Отфрлувајќи го академско-книжевниот компромис со сите негови ограничувања, Букарски успева да створи уметност во своите раскази без додатоци, замачкувања и козметика креирајки една едноставна но софистицирана, колоритетна богата мелодија која е производ на неговиот сегашен etat d’esprit.

Неговата смелост се одразува и во моментите кога во неговите раскази искажува оштра и немилосрдна критика кон исполираното модерно снобовско друштво, експлозивно концентрирана мешавина на лудило, горчина и презир кон нашето полтронско општество, патријахална суровост или големо-малограѓанска искомплексираност. Виртуелната реалност и интернетот како медијум за Алекс Букарски се еден предизвик , вистински Waterloo каде што битката е крволочна и или славно ќе ја добие или славно ќе ја изгуби. Соочен со директната критика од читателите кои често пати се оставени збунети неразбирајќи дали авторот пишува автобиографски или пак можеби е сето тоа фикција (?)

Букарски возвраќа со уште еден и уште еден напишан расказ секогаш посмел во својата провокација секогаш поефикасен во играта со зборови.

Слично како Henry Thoreau , на моменти е потполно сам и се чини на моменти дека тие моменти на автокрација оддалечуваќи се и изолирајки се, не надбуљудува од милиметарска оддалеченост, стопувајќи се со толпата но комотно седејќи во својот Walden, црпи најмногу инспирација и подготвува некое ново доживување.

Неговата шармантна збирка на раскази неотповикливо го бара своето место на личната полица за книги на секој љубител на пишаниот збор припадник на својата генерација лишен од било каква идеологија.

Хелена Кучан

Братот Штрафцигер

Имаме едно бате во маалата по име Mихајло (на прекар) Мики... Мики е лудила, Мики е добро другарче и има некој гри голф 2 или 3 не ме фаќај за збор. Стално се вртка околу него, се прпрелка на асфалтот менувајќи му делови, масло, незнам ти шо. Пред некое време, кажува самиот тој, повторно се бафтал со голфот кога наеднаш му се припило вода. Станал пошол до куќа да се напие, оставил се како шо било (распослани разно-разни клешти, штрафцигери и др алати)... и кога се вратил забележал дека еден штрафцигер од (комплетот “unior“) со средна големина (отприлика) го снемало.
Врти се десно, врти се лево никакви сомнежи. Ги прашал дечињата шо си играле на аголот од улицата и тие не му одговориле ништо.
Океј значи и... изминал извесен период, кога еден ден на сабајле тргнал за на работа кога да ти го загледа комшијата Бале (инаку редовен посетител на казнено-управни домови) како си го поправа “tomos“ apn6ка.
Во тоа немало ништо чудно, сем шо по убаво загледување Мики го здогледал својот “загубен“ штрафцигер.
Ладнокрвно се упатил до колата го отворил багажникот и оттаму го извадил целиот комплет штрафцигери “unior“ и со него му застанал на Балета пред очи.
“Извини Бале“
“Е?“
“Ама тој штрафцигерот шо го имаш в рака... ДА НЕ ИМ Е БРАТ НА ОВИЕ!?“

Ода на цинизмот

Извадоци од “Сликата на Доријан Греј“ на Оскар Вајлд

“Нема морални и неморални книги. Книгите или се добро напишани или лошо. Тоа е се.“


“Во моментот кога човек ќе седне да размислува целиот се претвора во нос, во чело, или во нешто исто така грозно. Погледни ги само луѓето кои постигнале некаков успех во некои научни професии. Како се само грди! Свештените лица, се разбира се исклучок.
Веројатно затоа што во црквата и ништо не се мисли. Бискупот и во осумдесетата година го проповеда истото она што го научил во осумнаесетата. Сосема е природно тој од секогаш да изгледа совршено занесно.“

“Насмевката воопшто не е лош почеток на едно пријателство, но сигурно е негов најдобар крај“

“Што помалку верува во одредена идеја еден човек тоа поверојатно е да корисна зошто во тој случај нема да биде обоена со ни со неговите потреби, ни со неговите желби или предрасуди.

“Повеќе сакам луѓе отколку принципи, а највеќе од се сакам луѓе без принципи“

“Секој успех регрутира нови непријатели. За да им бидеш омилен на сите треба да останеш просечен“

“Верните луѓе ја познаваат само тривијалната страна на љубовта - единствено неверните можат да ја осознаат вистинската љубовна трагедија“

“Младите луѓе сакаат да бидат верни но неможат - старите луѓе сакаат да бидат неверни но неможат“

“Ништо неможе да ги излечи сетилата освен душата, ништо неможе да ја излечи душата освен сетилата“

“Жените ја расипуваат секоја романтика инсистирајќи истата да ја направат вечност“

“Со било која жена можеш да бидеш среќен доколку не ја сакаш“

“Ниедна жена не е генијална. Жените се пол кој служи за украс.
Тие немаат многу што да кажат, но го кажуваат заносно.
Жените претставуваат победа на материјата над духот, исто како што мажите претставуваат победа на духот над моралот“

“Мажите се женат зошто се уморни - жените се мажат зошто се радознали - и едните и другите на крајот се разочаруваат“

“За емоционалниот живот верноста е она што е и доследноста за духовниот - едноставно признавање на неуспехот“

“Кога човек е заљубен на почеток се лаже себеси а потоа на крајот ги лаже другите“

“Мнозинството од луѓето паѓаат под стечај, зошто премногу инвестираат во прозата на животот.
Да се упропастиш себеси заради поезијата, тоа е веќе нешто!“

“Луѓето највеќе сакаат да делат совети кои ним највеќе им недостигаат“

“Причината поради која сите ние сакаме да за другите имаме добро мислење лежи во тоа што сите стравуваме за себеси.
Основата на оптимизмот е гол страв. Се сметаме за племенити затоа што на ближните им ги препишуваме оние доблести кои по своја прилика би можеле да ни користат. Го фалиме банкарот за да можеме да го одолговлекуваме заостанатиот долг на сметката, а кај друмскиот разбојник наоѓаме добри страни само за да не не ограби.“

“Ако сакаш некоја личност да ја расипеш, земи поправај ја“

“Кога сме среќни секогаш сме добри, ама кога сме добри не сме секогаш среќни“

“Жените подобро ја поднесуваат тагата во однос на мажите. Тие живеат од своите емоции. И мислат само на нив. Кога ќе најдат љубовник тоа е само за да имаат некого со кого би правеле сцени“

“Жените на жалост, ја ценат свирепоста, вистинската свирепост, многу повеќе отколку било што друго.
Тие имаат извонредни примитивни инстикти. Ние ги еманципиравме, арно ама, останаа робови кои ги бараат своите господари.
Сакаат да бидат владеани.“

“Основа на секое озборување е некоја извесна аморалност“

“Големите љубови и големите несреќи самите се уништуваат од сопствената прекумерност. Површните љубови и површните несреќи траат долго.“

“Скептицизмот е почеток на едно верување“

“Уметноста е болест, љубовта е илузија, религијата е модерен сурогат на верата“

Набоков вс. Достоевски

Во едно забатaлено книџе со наслов “Есеи за руската книжевност“ од Владимир Набоков, очекував некое интелектуалистичко ломотење за значајот на некои од попознатите руски класици. Тоа и воглавно го имаше.
Но она што ме изненади беа одредени написи од страна на Набоков за ликот и делото на Ф.М. Достоевски.
Блиски се по начинот на критика со мојата статија “Букарос критикс фор класикс“ шо “изазива“ еден куп негативни реакции пред неколку месеци.
Страшно се изненадив кога видов дека во еден таков саркастичен стил на еден одважен господин, ројалист помеѓу писатели како е Набоков се дрзнал остро да го критикува делото на Достоевски.

Еве, шо тој пишува:

- Првата книга која ја објавил била “Бедни луѓе“. Имено му го дал ракописот на уредникот на тогашниот угледен магазин “Современик“.
Си ошол дома да спие и цело време мислел дека уредникот се умира од смеење од напишаното. Напротив, уредникот толку се воодушевил го дочитал до крај, и доцна во ноќта во 4 наутро пошол и го разбудил од спиење кажувајќи му дека ќе биде идното големо име на руската книжевност.
- Во почетокот бил наклонет на “радикалите“ т.е. Декабристите, анти-царско движење со левиориентирани идеи.
- Поради учеството во тие редови, бил осуден на осум години затвор. Иследник во сослушувањето бил генерал Набоков, предок на самиот В. Набоков.
- Казната му била намалена на 4 години, и тие години ги поминал во студениот Сибир.
- “Записи од мртвиот дом“ е негово сведочење за маките и страданијата шо ги претрпел во прогонството.
- “Превоспитан“, за разлика од младоста се залагал за христијанство, апсолутна монархија и сл.
- “Тој тврди дека затворот го направил подобар“ шо е очигледна лага, пишува Набоков, “постојано се коцкал и бил во долгови па морал да најми дактилографка на која набрзина и диктирал се шо ќе му падне на ум, притоа немајќи време ни да ги преправи одредени делови“ завршува Набоков. (подоцна дактилографката ќе ја земе за жена)
- Најдобро дело според Набоков му е “Двојник“ иако не му била најприфатена од критиката. (Ја имам читано “Двојник“ се чини доста влијаела и на одредени новели од Набоков)
- “Достоевски е далеку подобар ко драмски писател отколку романсиер“ и “Недостатокот на вкус кај Достоевски и неговото еднолично бавење со ликови кои патат од предфројдовски комплекси е начин на кој тој се влече низ трагичните несреќи на човечкото достоинство - тешко е да му се дивиш на сето тоа“ - Набоков.

Набоков не запира тука. Има цело поглавје и консултација со психијатри и доктори и на гл. ликови во романите им ја пишува стручната дијагноза.

- Кнезот Мишкин (Идиот) полуимбецил, класичен случај на епилептичар.
- Смерѓаков (Браќа Карамазови) мегаломан кој малтретира мачки и ги закопува со пагански обреди. (буквално ова пренесено)
- Кирилов (Зли души) неговиот случај е компликуван самоубиствен нагон.

Понатаму ги има следните категоризации - Старечко лудило, Хистерија, Психопати (Раскољников кој пати од “луцидно лудило“) итн.

И ве молам обратете внимание на следниот извадок, да видете до кај оди кутриот Набоков во црнеењето на Достоевски.

Сцена од “Злосторствно и казна“ (за кој Набоков вели “банален и предвидлив“)

Раскољников заедно со Соња читаат делови од Новиот Завет. Набоков пренесува една реченица од таа сцена

“Свеќата едвај го осветлуваше полутемниот простор каде што убиец и блудница ја читаа вечната книга“

“Убиец и курва и вечна книга?“ Каква реченица побогу? Мислам дека правиот уметник, ни правиот моралист ни добриот христијанин, ни добриот филозоф или поет (Набоков иронизира со епитетите шо себеси си ги придавал Достоевски) не смее да ги стави во иста реченица под налет на лажната речитост - една јадна курва и еден убиец.
Тие се на две различни нивоа. Имено пред 19 векови Исус и прости на блудницата а убиецот во случајот треба да се прегледа на доктор!
Нечовечкиот и малоумен злочин на Раскољников не може ни од далеку да се спореди со несреќата на девојката која го нарушува човечкото достоинство продавајќи си го своето тело.
Глупости. Целата ситуација е само прославено клише.
Добро зошто Раскољников воопшто уби? Мотивите се крајно недообјаснети... Очигледно пател од некои фашистички идеи...

Ранг листата на Набоков

1. Толстој
2. Гогољ
3. Чехов
4. Тургењев

Ете, вака по овој редослед би влегле кога би биле студенти, споменативе писатели. Каде е Достоевски?
Па, надвор ме чека пред врата, како и сите други студенти чии писмени зачади се со слаба оценка. - пишува Набоков.

Понатаму Набоков пишува и за извесни препукувања измеѓу Тургењев и Достоевски, пријателства измеѓу Горки и Толстој.
Достоевски вметнувал некои ликови на пропаднати писатели со дирекна алузија кон Тургењев, додека овој вториот за Достоевски изјавил дека е “бубуљица на носот од руската литература“.

Извадок од “Блуден син“ - Чарлс Буковски

Убаво можев да увидам што ме чека. Бев бедник и ќе останам како таков.
Немав некоја посебна желба да имам пари. Немав воопшто поим што сакам.
Да, знаев. Сакав да се скријам негде, негде, кај што немора ништо да се рмба. Одвратна ми беше секога помисла дека треба да постанам нешто.

Од тоа ми се лошеше. Да бидам адвокат или чиновник или инжињер, било што, ми изгледаше неостварливо.
Да се оженам, да направам деца и да упаднам во во клопката наречена фамилијарна шема. Да одам негде на работа секој божjи ден и да се враќам.
Ни во лудило. Да работам вообичаени, секојдневни обврски, да учествувам во семејни излети, Божиќ, Ден на Трудот, Ден на Mајката.... зар човек само заради тоа е створен? Да го издржи сето тоа и потоа туку така да умре?
Поарно негде би миел садови, би се враќал во моето станче и би пиел додека не заспијам.
Стариот имаше голем план. Постојано говореше - “Синко, секој човек мора да стекне куќа во животот. На крајот откако ќе умре му ја остави на син му.
Потоа син му стекнува своја куќа и умира па остава две куќи на својот син.
Тоа се две куќи... тој син стекнува своја куќа, тоа се три куќи...“

Фамилијарна тактика. Победа над проблемите користејќи ја неа.
Тој веруваше во тоа, навистина. Земи фамилија, измешаја со Бог, Државата и додај 10 часовен работен ден - и имаш се што ти е потребно.

Го гледав татко ми, неговите раце, лице рамена и знаев дека тој човек нема никаква врска со мене. Беше странец. Моја мајка не ни постоеше.
Бев проклет. Гледајќи го татко ми неможев да видам ништо друго освен непристојна тупост. Уште повеќе, тој се плашеше од неуспехот повеќе од другите луѓе. Векови селска крв и селска дресура.
Крвта во вените на Кинаски беше разводнета низ галеријата робови кои ги зафркнале своите животи за незнајни и илузорни добивки.
Не постоеше ниеден човек во целиот низ кој би рекол - Јас несакам куќа, јас сакам 1000 куќи, и тоа веднаш!

Татко ми ме прати во таа богата виша школа надевајќи се дека дружењето со богатите синови кои чкрипеа со тркалата на своите лимузини и ги ќаруваат девојките во облеки со светли бои ќе ме научи на ред.
Наместо тоа, сконтав дека бедникот обично останува бедник.
Сконтав и дека, младите богаташи ја осеќаат реата на бедникот и изнаоѓаат начин да се забавуваат со тоа.
Мораа да се смешкаат иначе би били премногу тажно.
Тоа го имаа сфатено низ вековите.
Никогаш нема да им опростам на девојките кои влегуваа во дречливите спортски коли со насмеаните татини синови.
Ама што им преостануваше друго?
Нормално, одвреме-навреме си викаш сепак можеби...не, не, нема тука никакво можеби.
Богатството значеше победа, и победата единствена реалност.

Сепак, на крајот на краиштата која жена би сакала да живее со перач на садови?